Knuffel-Inn

“Thuiskomen”

Eindelijk. Eindelijk? Ja, eindelijk heb ik een algemene titel gevonden waaronder ik in het vervolg mijn blogs ga schrijven. Wel krijgen ze allemaal een eigen titel mee. Als mensen je over een blog aanspreken vind ik het wel zo handig om ze snel terug te kunnen vinden.
Voor deze blog zat ik deze week in een soort schrijvers block. Welke knuffel zou ik gebruiken, hoe zou ik daar over gaan schrijven, wat wilde ik graag meegeven aan mijn lezers. Allemaal van die vragen die er voor zorgden dat ik met mijn handen in het haar zat en het helemaal niet meer wist. Tot…. ik mij een knuffel herinnerde van jaren terug. Eigenlijk mijn eerste waarbij ik het gevoel van “thuiskomen” heb mogen ervaren.

******
Twee uitgestrekte armen. Ik zag ze, voelde ze. Mijn lichaam gaf allemaal conflicterende signalen af toen ik langzaam op de uitgestrekte armen afliep. Dit was toch wat ik werkelijk wilde. Waarom voelde ik mij dan zo wankel? Zou ik nu gaan vinden wat ik graag wilde vinden. Gaan voelen wat ik wel wilde voelen, maar wat ik ook heel spannend vond? Ik merkte dat de spanning in mijn lichaam begon toe te nemen en mijn hartslag versnelde. Nog één stap en ik stapte het “rijk der knuffels” in. Terwijl ik mijn lichaam langzaam tegen dat van haar aan drukte, sloten de armen zich rustig om mij heen. Mijn hoofd legde ik op haar schouder en zo bleef ik heel stil staan. Ik voelde haar handen mijn rug even strelen alsof ze wilde zeggen dat het goed was zo. Het geluid van de mooie zachte warme stem moedigde mij aan naar binnen te keren. Alles mocht er zijn, alles wat er kwam was goed. Langzaam, stap voor stap gaf ik mij over aan de stem die mij naar mijn eigen veilige plek begeleidde: mijn tuintje. Ik daalde het van lei stenen gemaakte trapje af en keek op. Een gevoel van speelse blijheid overviel mij toen ik de vrolijke kleurige bloemen zag die groeiden langs het tuinpaadje dat uitmondde bij een klein riviertje. De zon speelde met de bladeren van de grote hoge boom, midden in mijn tuin. Bij het riviertje hing mijn hangmat nog steeds tussen twee bomen in. Ik klom erin en bewoog net zo lang tot ik lekker lag. Ik snoof de heerlijke geuren die de bloemen gaven diep in. De kleurenpracht die de bomen en bloemen zo lieten stralen nam ik in mij op. Dit, samen met het geluid van het kabbelende water, zorgde voor de juiste ambiance om de spanning in mijn lijf af te voeren. Met een wat onwennig gevoel liet ik de rust, waar ik zo’n behoeft aan had, langzaam toe. Elke spier, elke vezel in mijn lichaam absorbeerde dit overweldigende gevoel. En terwijl ik daar lag betrad een mengeling aan gevoelens mijn Lichaam. Gevoelens van warmte, liefde, geborgenheid, het gevoel van er helemaal mogen zijn in volledige oordeelloosheid. Ik mocht mezelf helemaal wentelen in de warme armen die om mij heen geslagen waren. Dit moment koesteren. Mij terugvoerend naar mijn kind –zijn, om alles te ontvangen wat ik nodig had. Steeds dieper en dieper daalde ik af in mezelf tot ik kwam waar ik wilde zijn: “thuis”.

“……en als je er aan toe bent, mag je weer terug komen naar het nu. Weet dat je altijd terug mag keren naar deze plek wanneer jij daar behoefte aan hebt” hoorde ik de warme stem zeggen. De tijd was gekomen om mijn o zo mooie “thuis” te verlaten. Terug te keren naar die veilige armen om mij heen en het veilige gevoel van “thuis” met mij mee te nemen naar het nu. Ik keek nog één keer om, en met een glimlach om mijn mond beklom ik het trapje op weg naar het nu.
Het voelde goed om de armen om mij heen te voelen. Het leek net of ze mij beschermden tegen alle invloeden van buitenaf. Toen ik mij losmaakte van de ander, voelde ik tranen over mijn wangen. Tranen van dankbaarheid, dat ik “thuis” had mogen komen.
******

Voor jou, omdat ik ook jou je eigen “thuiskomen” gun.

Tot een volgend knuffelmoment
Virginia

relaxte knuffelhond 1

Posted in Algemeen, Communiceren Tagged with: , , , , , , ,
4 comments on “Knuffel-Inn
  1. Michele schreef:

    Wat ontzettend mooi beschreven… en zo waar.. die wens om dit mee te mogen maken kan soms zo groot zijn..

    Liefs.

  2. Petra schreef:

    mooi!! wat een prachtige plaats ook om “thuis” te noemen 🙂
    Dank je voor het delen..

  3. Aafje schreef:

    Wow weer een echte tranen trekker. Zoooooo mooi.
    je bent geweldig.

  4. Fonger schreef:

    Prachtcolumn Virginia….geen woorden…..

Geef een reactie