Knuffel-inn De liefdevolle knuffel

Lieve mensen

Soms lukt het niet om iets te delen door één of meerdere redenen. Eén reden is dat ik zelf een ongelooflijke ontwikkeling heb doorgemaakt waardoor het bloggen even heeft stilgestaan. Nu het rustiger is is er ook weer tijd voor andere leuke dingen waaronder bloggen. Deze blog gaat wederom over een mooi knuffelmoment waaruit blijkt wat deze kan betekenen op elk moment.
Enjoy!!!

*****
“Mam”. Jette’s moeder is ziek. Heel erg ziek”.

De dokter was langsgekomen en had gezegd dat ze een long ontsteking had. Jette en zij waren er zo van geschrokken. Als ze nu maar niet dood ging. Een jaar eerder was haar vader overleden en sindsdien hielp Jette haar moeder mee om voor haar twee kleine zusjes te zorgen. Gerda was naar mama gerend om het verschrikkelijke nieuws te vertellen. Ze wist nog dat mama verschrikt keek en al het bestek op tafel smeet, haar schort afdeed en samen met Gerda naar de overkant was gerend. Haar moeder en die van Jette konden goed opschieten met elkaar. Altijd als er iets was hielpen ze elkaar. Haar moeder nam meteen de touwtjes in handen en begon van alles te regelen. Iedereen kreeg taken en iedereen moest meehelpen. Het kacheltje werd wat meer opgestookt en moeder zette de ketel meteen op het vuur. Zij en Jette mochten vaak met de twee kleintjes buiten spelen. Dan konden haar moeder en grotere zus voor Jette’s moeder zorgen. Jette en zij gingen elke dag met de kleintjes bloemen plukken in het weiland. Elke dag zorgden ze voor een verse bos met vrolijke bloemen. In het straatje wist iedereen ervan dat Jette’s moeder zo ziek was en soms kregen ze zelfs bloemen van mensen die uit hun eigen tuin kwamen. Zelfs meneer Bol hielp mee. De oude brompot, zoals zij hem noemde, riep haar en Jette op een dag bij zich en gaf hun twee appels mee. “Een zieke moet fruit eten. Hier neem maar mee” had hij gezegd. Hij had geprobeerd een lach op zijn gezicht te toveren maar daar moest hij nog maar flink op oefenen vonden ze. Giechelend waren zij en Jette naar mama gerend om de appels te geven. Wat hadden ze gelachen om de gezichten die de brompot trok. Het duurde heel lang, maar eindelijk begon er weer wat kleur op het gezicht van Jette’s moeder te komen. Vanaf die dag knapte ze elke dag wat meer op en duurde het niet lang meer voor ze helemaal beter was.

Jette was dood. Stilzwijgend keek ze voor zich uit. Er zat een vrouw bij haar aan tafel die het haar verteld had. Wat raar, want gisteren was ze nog met Jette appels gaan plukken. Ze vond Jette er wel wat bleek uitzien de laatste tijd en ze moest ook zo vaak hoesten. En nu ineens was ze dood. Zomaar ineens. Dat kon toch niet? En waarom had ze het haar niet verteld dat ze dood ging? Ze keek naar de vrouw bij haar aan tafel die dat was komen vertellen. Ze wist niet eens wie die vrouw was maar ze leek Jette ook te kennen. Ze vond het vervelend dat deze vrouw die ze niet kende haar kwam vertellen dat “haar” lieve Jette dood was. En toch, ergens heel erg in de verte kwam de vrouw haar een beetje bekend voor. Ze was wel een hele lieve vrouw vond ze. Ze kwam wel vaker en dan sloeg ze altijd een arm om haar heen en knuffelde ze haar wat ze heel fijn vond. Gerda vond het eigenlijk wel grappig dat onbekende mensen dat zomaar bij je deden. En nu kwam ze vertellen dat Jette dood was. Ineens werd ze boos. “Ga weg. Ga weg. Wat gemeen om te komen zeggen dat Jette dood is. Jette leeft nog. Ik heb gisteren nog appels geplukt met haar. Ze kan niet dood zijn anders had ze dat wel verteld” riep ze. De vrouw aan tafel keek haar met een verdrietige blik aan en stond op. Ze liep naar Gerda toe, sloeg haar armen om haar heen en knuffelde haar even. “Morgen kom ik weer bij je
en dan gaan we even bij de dieren kijken, zou je dat leuk vinden” fluisterde ze in haar oor. Oh ja de dieren, dat vond ze wel leuk en ze knikte. De vrouw gaf haar een kus op haar wang en knuffelde haar nog even kort. Wat lief toch van haar dat ze dat deed. Zij mocht morgen wel weer terugkomen, al was het alleen maar om de fijne knuffel. “Dag mam, tot morgen dan” hoorde ze haar zeggen. Gerda lachte en knikte. Wat een lieve vrouw.
*****

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een liefdevol 2016.
Warme knuffel
Virginia

knuffel engel knuffel

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie