Knuffel-Inn – knuffel “winkelen” zonder sluitingstijd

Heb jij dat wel eens gedaan? Jezelf knuffelen? Dan weet je vast hoe leuk en fijn dat is.
Van buiten staat dat voor sommigen een beetje vreemd als ze jou zien met je eigen armen om je heen geslagen. Je hebt het vast wel eens van een ander gezien die dat deed uit gein. Maar hey, als het goed is, doe je dit gewoon lekker op een “eigen tijd” momentje en zal niemand je zien staan of zitten. Hoeven we ook geen angst te voelen voor het oordeel van de ander toch;).

Ik vind het heerlijk om te doen. Niet elke dag hoor maar gewoon, wanneer ik dat zo voel. Dan heb ik het even nodig mezelf te laten weten dat ik gewoon nog oké ben, er mag zijn, dat ik mezelf lief mag vinden. En alles wat een ander daarnaast aan mij geeft beschouw ik dan als een toegevoegde waarde aan mijn zelfwaardering.

Als je het niet eerder gedaan hebt dan daag ik je uit dit eens te gaan doen voor en met jezelf. Wat heb je te verliezen? “baat het niet dan schaadt het ook niet” wordt wel eens gezegd en dat geldt ook hiervoor. Het fijne is dat je zelf alles in de hand hebt. Jij bepaalt of je het doet, wanneer je het doet, hoe vaak je het doet en vooral hoever je hierin wilt gaan. Je mag het allemaal zelf weten. Jij hebt de controle.

In het begin zal het best even een beetje vreemd aanvoelen. Iets echt voor jezelf doen is niet bepaald iets wat iemand “zo maar” even doet. Meestal zijn we meer gericht op anderen. Ik had dat ook. Gericht op anderen, als zij het maar goed hebben en oh wat fijn als dat ook zo was. Ja, hallo zeg, en ik dan? Want heel stiekem, echt heel heel stiekem, draait er op de achtergrond toch altijd een verwachtingspatroontje mee. Dat is niet erg, we verwachten allemaal wel eens iets. Als je je er van bewust bent, dan zal je de teleurstelling niet zo duidelijk en diep voelen of minstens weten hoe je daarmee om kan gaan.

De mensen die vaker mijn blogs lezen weten dat ik altijd bereid ben stukjes van mezelf te delen. Ook in deze blog deel ik weer een persoonlijk stukje hoe ik er toe kom mezelf die dikke knuffel te geven en de boodschap mee te geven dat ik OKE ben en blijf. Voor jou hoop ik dat dit je uitdaagt om jezelf die dikke warme knuffel te geven, of dat je hier een feestje van herkenning in ziet en het gaat kriebelen bij je. Gewoon lekker positief. Enjoy!

*****
Ik ga voor de spiegel staan en bekijk mijzelf. Ik zie mijn nieuwe kapsel en ik voel mij vrolijk worden door de kleine plukjes haar die bijna springerig dansen op mijn hoofd. Als ik naar mijn gezicht kijk zie ik dat er wat rimpeltjes bijgekomen zijn wat enigszins frustreert omdat dat toch een stukje nog ongeaccepteerde ouderdomsfase verraad. Een diepe zucht ontsnapt mij. “Laat maar even”, geef ik mezelf de ruimte, “het komt nog wel, het hoeft niet persé nu”. Ik kijk verder naar mezelf en zie blauwe vriendelijke warme ogen terug staren. “Hai” begroet ik mezelf en ik zie mijn mondhoeken zich naar boven vouwen tot glimlach. Mijn spiegelbeeld wordt meteen een stuk vrolijker. Ik blijf nog even kijken want wat ik zie bevalt mij wel. Ik sper mijn ogen nog wat verder open om te zien wat ik daar nog meer in zie. “Mag ik eventjes binnen kijken” vraag ik mezelf om toestemming. “Ik wil even knuffelen”. En terwijl ik dit zeg ga ik nog dichter bij de spiegel staan. Ik zie het blauw van mijn ogen nog beter en het zachte in mijn ogen zorgt ervoor dat ik warme vlagen en sprankelende tintelingen door mijn lichaam voel trekken. Het lijkt net of ik door het blauw mijn spiegelbeeld in word getrokken. De samensmelting met mijn interne ik is een feit.

Ik stap dapper rond in mezelf en verwonder mij over de grootte van mijn zachtheid. Dit voelt zo enorm goed. Ik voel mijn eigen kwetsbaarheid in dit zachte en gelijktijdig voel ik mij geweldig onkwetsbaar, veilig en vertrouwd. Dit herken ik van eerdere momenten in mijn leven, ergens…. Mijn handen raken het aarzelend aan en mijn gedachten spreken de vraag of ik hier niet meer van zou willen voelen en laten zien. Mijn gedachten neem ik serieus en ik besluit een stukje mee te nemen. Ik open mijn “boodschappentas” en stop hier een stukje van dat zachte in. Voorzichtig doe ik de tas weer dicht. Ik sta op en ga verder, nieuwsgierig naar wat ik nog meer tegen ga komen.

Weerstand. Ergens ervaar ik weerstand. Mijn gevoel leidt mij erheen en om de hoek zie ik iets donkers. Wat gaaf. Ik blijf er naar kijken en zie hoeveel gekleurdheid mijn weerstand heeft. Angst, boosheid, verdriet, teleurstellingen en nog een hoop meer. Ik stop mijn vingers in mijn oren. De herrie die ervandaan komt is overweldigend maar toch heb ik de behoefte hier nog even te blijven in plaats van weg te lopen zoals ik eerder heb gedaan. Een soort strijdbaarheid borrelt op en ik besluit hier voor eens en altijd mee te dealen en dus zoek ik een plekje om daarvandaan te observeren wat er gebeurd.

Lange tijd verkeer ik in een vorm van radeloosheid die ik krijg als ik de omvang van de behoefte aan veiligheid ervaar. Hoe ga ik hier nu mee om. Wat kan ik doen. Wat heb ik ervoor nodig. Waar haal ik dat dan vandaan. Hoe lang gaat dit duren. Hoe lang wil ik dat dit duurt.

Ineens herinner ik mij mijn boodschappentas en een idee dwarrelt binnen. Als ik van die zachtheid die ik meegenomen heb eens een stukje afbrokkel en dat neerleg bij die weerstand, zou er dan iets veranderen? Ik kan beginnen met een klein stukje en er meer bijleggen als het niet goed werkt? Proberen kan geen kwaad en daarom open ik rustig mijn tas en pak daar voorzichtig het stukje zachtheid uit wat ik voor de weerstand leg. Dat reageert niet direct maar na een tijdje is er verandering merkbaar. Zachtheid heeft blijkbaar een goede uitwerking. De weerstand wordt minder en is nu beter hanteerbaar. Angst geeft zich gedeeltelijk over en bevindt zich meer naar achter. Met diep ontzag kijk ik naar wat zich om mij heen voltrekt. Mijn ogen volgen de bewegingen van de draaikolken binnenin
het donker en zien dat het langzamerhand lichter wordt. Ik buig mijn hoofd in dankbaarheid voor wat ik voor mezelf heb gedaan op dat moment en dan gebeurt extern door intern aangestuurd en voel ik een lichte druk van mijn vingers op mijn rug…….
*****

En zo heb ik mijzelf geknuffeld. Intern onderzocht waar ik last van had, waar het voor stond en vooral wat ik zelf bij me droeg dat ik in kon zetten om voor eens en altijd te dealen wat mij zoveel last bezorgde. Even “winkelen” bij mezelf in de enige “winkel” dat geen sluitingstijd kent.

Ik ben heel benieuwd of jij dit al eens gedaan hebt, en vooral wat je gedaan hebt en wat je daarmee opgelost hebt voor jezelf. En als je het nog niet gedaan hebt maar wel nieuwsgierig bent geworden naar je eigen ongekende mogelijkheden of ik je heb kunnen inspireren dit eens te gaan doen.

Ik nodig je uit om een reactie achter te laten.

Fijne knuffel voor jou.
Tot een volgend knuffel moment

Virginia

20150720_140041-1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie