Knuffel-Inn “Hondenknuffel”

Zeker deze tijd maak ik mij even hard voor onze lieve viervoeters. Zelf ben ik meer een poezenmens, maar deze viervoetertjes kunnen regelmatig mijn hart stelen. Zoals bijv. Flip.

Flip is van een lief heerschap en wat voor “merk” hond hij is weet ik niet, maar lekker wollig is hij wel. Prachtig zwart met hier en daar wit, een lieve kop met trouwe ogen. Ogen die je hart stiekem een beetje stelen. Een heerlijk zwijmel momentje om in die oogjes te kijken.

Honden laat ik altijd zo veel mogelijk met rust. Als ze zelf willen dan komen ze wel naar je toe. Ze voelen goed aan of je energie prettig voor ze is. Zo niet, dan zullen ze je met rust laten.

Ik mag mij gelukkig prijzen vind ik dan. Waar ik kom en er zijn honden in de buurt, dan weten ze mij altijd te vinden. Tja, als dierenliefhebster heb ik altijd wel een paar handen over die ze van een heerlijke aaibeurt voorzien. Ze kijken je dan aan en als de eerste aai gegeven is mag ik blijven doorgaan. Het liefst tot ik zelf geen armen meer over heb. En als ik dan even stop om een slok van het een of ander te nemen dan duwt vanzelf die lieve hondenkop tegen mijn handen aan. “kom op joh, je ging net zo lekker”.
******
Flip stak ineens zijn kop onder de tuintafel uit en wrong zich in bochten om goed te kunnen zitten. Eenmaal goed zittend begon hij mij met een vragende blik aan te kijken. Probeer dan maar eens niet te aaien. Mij lukt dat in ieder geval niet. Dus ik gaf hem een paar flinke aaien en dacht dat dat wel genoeg zou zijn. Flip zelf dacht daar kennelijk heel anders over en duwde z’n kop tegen mijn handen. Het warme weer deed mij al lichtelijk smelten en die blik van Flip duwde mij over het smeltrandje. Nog maar een paar aaien dan en dan zou hij er wel genoeg van hebben. Voor hem was het ook erg warm. Wederom dacht ik verkeerd en om zijn wensen nog meer kenbaar te maken (kunnen wij nog iets van leren) sprong hij met zijn voorpoten op mijn benen en keek ik hem recht in zijn ogen aan. “Oké oké, kom maar dan” ging ik overstag. Ik aaide hem over z’n witte borst en kriebelde hem precies op het plekje in zijn nek waar hij zelf niet bij kon. En wat er dan gebeurt……

Zijn kop ging omhoog, z’n snuit gericht naar de strak blauwe hemel. Hij kneep z’n ogen loom dicht om aan te geven hoe hij ervan genoot. Af en toe, als mijn handen iets langzamer aaiden gingen de ogen op een klein kiertje open en vestigde hij zijn blik op mij alsof hij wilde zeggen dat hij mij in de gaten hield. Ik moest er om lachen toen ik dit zag gebeuren. Hij genoot hiervan en misschien nog wel meer dan ik. Uiteindelijk legde ik mijn hoofd tegen hem aan terwijl ik hem bleef aaien en werd dit een bijzonder knuffel momentje.
Wat later, nadat ik mijn koffie had gedronken werd het tijd voor Flip om naar huis te gaan zoals zijn baasje meldde. Mijn vriendin kreeg nog een hondenknuffel en ook mij kwam hij er eentje brengen (lees: een flinke lik). Een bijzondere hondenknuffel van een fantastische hond.
*****

Vanuit mijn voorliefde voor dieren kan ik dan ook echt niet begrijpen dat mensen hun hond in een snik hete auto achterlaten. Onnadenkendheid? Des interesse? De hond “maar” een beest vinden? Besef je eerst eens dat je niet zomaar een hond hebt. Dat jij op heel veel loyaliteit mag rekenen van je trouwe viervoeter en dat jouw beestje het verdient om op net zoveel loyaliteit te kunnen rekenen van jou als baasje.

Ken jij iemand met zo’n trouwe viervoeter dan wil ik je vragen diegene te helpen herinneren aan de reden dat ze een hond wilden en dat als ze hem of haar meenemen, ze er voor zorgen de hond niet achter te laten in de auto in de hitte, maar ze desnoods buiten vast te maken op een schaduwplek of om te kijken, zoals bij de Efteling, of ze een hondenopvang hebben. Ze zullen je dankbaar zijn als je dat doet.

Vandaag dus maar even een anders dan anders knuffel-Inn.
Denk om je trouwe viervoeter met het warme weer !!!

Liefs Virginia

hond in de auto

Geplaatst in Algemeen, Mishandeling Getagd met , , , , , , , ,

Geef een reactie