Knuffel-Inn Spannende reis

Knuffel-Inn

“Een blokkade is een vraag van je jonge ik aan je volwassen zelf om een onvervulde behoefte te vervullen”.

In deze blog neem ik je mee op reis naar een stukje heling van mijn eigen innerlijk kind.

De eerste keer dat ik hiermee in aanraking kwam was in het begin van mijn studie. Ik had twee fantastische trainsters bij wie ik heel veel warmte vandaan voelde komen. Precies dat had ik nodig om mezelf volledig te kunnen geven. Ik liet mezelf instorten en via een stukje heling van mijn innerlijk kind begon mijn reis naar mijn nieuwe ik.
Inmiddels mag ik mezelf kundig noemen in het kunnen vervullen van behoeftes van mijn jonge ik waardoor ik blokkades kan opheffen.

Ja, ik had dus een blokkade. Eén van velen zoals ik later zou merken. De blokkade waar ik over schrijf is een “oudje”. Het is niet zo dat als je de onvervulde behoefte gaat vervullen je hier nooit meer last van zal hebben. Op het moment dat je je weer eens geblokkeerd zal voelen, zal je je blokkade eerder herkennen, die ook sneller erkennen en de achterliggende behoefte kunnen vervullen.

De blokkade die ik had vertelde mij dat ik bij mezelf op zoek moest gaan naar die onvervulde behoefte uit mijn jeugd die mij blokkeerde in het heden datgene te doen wat nodig was en wat ik nodig had. Dit keer ging het om mezelf zeker te mogen voelen in het zichtbaar zijn door veiligheid te bieden. Of ga ik nu even te snel? Ik zal het hieronder uitleggen.

Als je op zoek bent naar een kracht in jezelf om je blokkade mee op te heffen, zal je daar iets voor moeten ondernemen. Wat je doet, maakt niet zo heel veel uit. Het gaat er om dat je iets onderneemt wat werkt voor jou, waar jij je goed bij voelt, en jou het meeste rendement levert.

Wat voor mij werkt is vooral praten over datgene wat mij bezighoudt. Gelukkig heb ik een aantal fijne vrienden waarmee ik dit kan doen. Al vertel ik 100 keer hetzelfde verhaal, zij weten dat ik dit nodig heb om tot bepaalde inzichten te komen. Van hen krijg en mag ik die ruimte innemen. Ik ben hen dan ook intens dankbaar voor hun geduld en hun waardevolle aanwezigheid in mijn leven.

Wat ook voor mij werkt is tijd voor mezelf vrij maken. Een fijne plek op zoeken waarvan ik weet dat ik mij daar goed zal voelen. Het mij goed voelen is een grote voorwaarde die ik stel omdat daar de basis mee wordt gelegd naar heling. Op een plek gaan zitten die je angstig maakt, zal je weinig vooruitgang bieden. Als ik op die plek aanwezig ben zorg ik ervoor dat niemand mij kan storen. Ik ga zo zitten dat het goed voelt en beginnen aan mijn reis.

Ik doe mijn ogen dicht en haal diep adem. Op het hoogtepunt houd ik die vast en blaas langzaam uit. Dit doe ik nog twee keer en met het langzame uitblazen voel ik mijn lijf zich steeds iets meer ontspannen. Bij de derde keer begint mijn reis naar de plek van een onvervuld behoefte.

Het eerste deel van mijn reis gaat langs diverse momenten van mijn leven waar de behoeftes van mijn jonge ik inmiddels zijn vervuld. Met een glimlach passeer ik ze en ben heel blij met de zichtbare resultaten. Met dit goede gevoel reis ik verder tot ik op het moment aankom waar ik een behoefte mag gaan vervullen. De herkenbaarheid voelt aan als een pijnlijke herinnering. Ik weet dat ik hier opnieuw doorheen zal moeten wil ik groei kunnen generen. Ik zal er opnieuw naar moeten kijken, alles opnieuw moeten evalueren, oude patronen moeten doorbreken en gedachtes moeten ombuigen om de behoefte te kunnen vervullen. Het is een hoop “moeten” maar ook weten dat als dit niet gedaan wordt, oude patronen zullen blijven bestaan. De blokkade zal blijven liggen en ik zal niet komen waar ik wil zijn.

*****
Mijn besluit om naast mijn jonge ik te gaan liggen blijkt de juiste. Ondanks dat zij op haar zij ligt voel ik de grote onveiligheid die zij ervaart. Dat raakt mij enorm. Ik kan mij nog zo goed de situatie herinneren waar dit gevoel van onveilig voelen zijn oorsprong gevonden heeft. Ik zie mijn jonge ik diep weggedoken onder de dekens liggen met haar vingers in haar oren, hopend dat het geruzie zou stoppen. Dan kon ze verder slapen en zou ze niet zo moe zijn de volgende dag. Dan konden haar broertje en zij zich veilig voelen. Als jonge ik kon ik dit soort dingen niet filteren, had ik de mogelijkheden niet om hier iets aan te kunnen doen. Maar ik als volwassene ben in staat haar te helpen.

Ik draaide mij ook op mijn zij en ging achter haar liggen. Ik aaide over haar haar en vroeg zachtjes waar ik haar mee kon helpen. Ze draaide zich half om en fluisterde drie woorden.
“Warmte”. Ze kreeg het zo koud als ze weer naar bed terug moest, nadat ze gevraagd had of ze konden stoppen.
“Erkenning”. Dat ook zij er mocht zijn. En als laatste wilde ze vergeven worden dat ze zelf niets had kunnen doen waardoor alles beter werd.
Luisterend naar haar voelde ik een soort paniek gevoel in mij opkomen. Kon ik hier ooit wel aan voldoen? Was ik in staat om haar dit te geven? En hoe dan?.

Ik bleef even stil achter haar liggen en voelde haar snikken. Ik trok haar wat dichter naar mij toe. Als vanzelf rolden de woorden mijn mond uit. “ Ik zie je, ik voel je, ik hoor wat je zegt. Jij bent zo waardevol. Zo lief en zo onschuldig. Je bent nog veel te jong om zoveel te dragen. Jij hoort gedragen te worden omdat je kind bent. Ik zal voor je zorgen en jou dragen. Dragen in mijn armen zodat je je weer veilig kunt voelen. Ik zal jou dragen omdat ik je intens liefheb. Jij bent onderdeel van mij en ik ben zo trots op jou. Trots op wie jij bent. Jij mag gezien worden, jij mag er zijn, wij mogen er zijn. Ik zal je de warmte blijven geven zodat jij je veilig kan blijven voelen. Ik zal je blijven waarderen om de waardevolle jij die jij bent. Ik zal je koesteren en intens lief blijven hebben. Ik zal je blijven dragen tot jij aangeeft dat het niet meer nodig is”.

Ze lag nog steeds in mijn armen en ik hoorde haar zachte snikken overgaan in een rustige diepe ademhaling. Bij beiden was de paniek weg en had plaatsgemaakt voor een rustig sereen gevoel.
Ze draaide zich om tot ze met haar gezicht naar mij toe lag en keek mij doordringend aan. Ik beantwoorde haar blik met alle warmte die ik in mij had. Beiden zichtbaar voor elkaar in basis van veiligheid.
*****

De manier waarop ik dit heb kunnen beschrijven is om de toen gemaakte stappen nogmaals te gaan doorvoelen. Zo stuitte ik op nog kleine openliggende stukjes die ik direct kon helen tijdens het schrijven. Je zal begrijpen dat dat soms even niet zo makkelijk was maar uiteindelijk ben ik heel blij en dankbaar dat ik dit op deze manier heb mogen en kunnen doen.

Wil je mij iets vragen over de helende reis naar jezelf, er iets over kwijt, laat dan gerust een berichtje achter in het antwoordveld.

Liefs en tot een volgend knuffel moment.

Virginia

20150626_152835-1

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Conflicten, Relatieproblemen Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie