Knuffel-Inn Even niets

Even niets

Als je na mijn vorige blogs zou denken dat knuffels geven en ontvangen mij altijd zo eenvoudig is afgegaan, moet ik je toch een beetje teleurstellen. Voor mij is deze weg niet altijd over rozen gegaan en heb ik menig keer voor hete “knuffelvuren” gestaan. Ik heb ze dan ook vaak genoeg geweigerd ondanks mijn diepe verlangen. “Liever niet” meldde ik dan met een flauwe glimlach. Je wordt heel creatief in strategieën bedenken waardoor je niet in die armen hoeft te belanden.

Toen ik eenmaal de gelegenheid kreeg om mijn eigen warmte te mogen ontdekken overviel mij dat zodanig dat ik er hard voor weg wilde rennen. Ondanks dat het mij enorm ontzag inboezemde was ik er ook héél bang voor. Zat deze warmte werkelijk in mij? In mijn persoon? Droeg ik dit met mij mee? Er kwam een moment dat bij mij het besef rees dat ik iets moois bij mij droeg. Iets dat ik alleen maar kan omschrijven als mooi, warm en bovenal heel waardevol. Dit wilde ik delen, dit moest ik delen.

Dat er dan soms stevig tegenaan getrapt werd vond ik erg moeilijk om mee te dealen. Als gevoelsmens kan ik mij er zo enorm door geraakt voelen dat het behoorlijk hard werken is om er balans in te vinden. Oefening baart kunst wordt gezegd en er is dan ook flink geoefend om het weten te verankeren dat dit trappen niet mij als persoon betreft maar meer zegt over de toelaatbaarheid van warmte bij de ander. Dit doet mij denken aan een keer dat ik wel wilde ontvangen of geven maar er flink tegenaan trapte hoewel de ander niks wist van mijn inwendige dwalingen.

Enjoy!!

*****

“Hou mij vast en laat mij vooral niet meer los. Nee, doe toch maar niet” schoten mijn gedachten heen en weer. Gek werd ik van mezelf. Mijn gevoel deinde mee in de tegenstrijdigheid van mijn gedachten. Kopje onder ging ik en naar adem snakkend kwam ik weer boven. Ik verzoop bijna in mijn eigen gevoel. Er in verzuipen was mijn vurigste wens. Verzuipen en voor eeuwig hierin blijven hangen. Mezelf door de golven laten wiegen tot ik alleen nog maar kon “zijn”. Ik wilde het opbergen in een flesje en dan het dopje erop doen. Het met mij meenemen en voor altijd bij mij houden.
Alle contact verbreken met de woeste golven van angst die mij op dat moment overspoelden.

water angst 1

De golven voerden mij mee naar de dieptes van mijn angst. Hier in deze diepte fluisterden de stemmen dat ik niet mocht toegeven aan geven en ontvangen. De duisternis greep om zich heen in mijn lichaam en voerde mij als in een bootje mee naar het grote zwarte meer van angst. Het donker was daar gitzwart en voelde koud en kil aan. De woeste golven leken verdronken in het stilstaande zwarte water en ik leek stil te liggen. Mijn oog viel op een lichte straal in de verte en een vage herinnering ploeterde zich door het donker van mijn gedachten. Zacht werd ik opgetild en werd het donkere water onder mij weggezogen. Het koude kille gevoel maakte plaats voor een warme spiraal die mij mee omhoog trok. De herinnering aan het zwarte water was verdwenen en ik wentelde mij in de warmte van mijn verlangen. Ik had de oppervlakte nog niet eens bereikt toen ik weer door de dieptes van mijn angst werd gegrepen en meegezogen werd. Ergens op de helft nam de warmte weer bezit van mij. Uiteindelijk dreef ik half op angst, half in warmte. “Liever niet” fluisterde ik met een flauwe glimlach. Mijn angst had gewonnen en mijn verlangen deed pijn. Heel even keek ik naar de ander die niks vermoedde van mijn interne duel. Het deed mij zo’n pijn de ander zo te zien. Het lag niet aan de ander maar aan mij. De ander mocht er zo zijn van mij, alleen ik niet van mezelf.

*****
Tot op de dag van vandaag heb ik nooit iets gezegd over mijn angst van geven en ontvangen van dat moment. De reden van mijn “wegduiken” bestond alleen maar uit angst. Angst dat ik in mijn geven nooit zou kunnen voldoen aan wat ik heb mogen ontvangen.

Tot een volgend knuffelmoment

Virginia

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Conflicten, Eenzaamheid Getagd met , , , , , , , ,

Geef een reactie