Knuffel-Inn Afscheid

Ergens voelde ik het. Zag ik het ook wel. Heb ik er ook iets over gezegd en gevraagd. “ach, ik zit de laatste tijd gewoon niet zo lekker in mijn vel” was het antwoord en ze nam haar kalktabletje en glas water. Had ze toen zelf al een voorgevoel? In ieder geval was ze tijdens de koffie weer wat levendig en de week erop kwam ze weer meer opgewekt over. En toch… bleef het gevoel wat ik niet thuis kon brengen om mij heen hangen.

Ze kwam de laatste tijd ook meer kwetsbaar over, brozer. De pijn in haar rug nam toe en dat viel te zien in haar manier van lopen. Ik bewonderde haar kracht, het zich er elke keer bovenop werken, de dingen blijven doen omdat het nog kan, zoals ze zelf zei. Ik wist dat ze pijn leed en had enorm met haar te doen.

Einde van de ochtend was ik klaar en heb ik haar bedankt voor de bijna tot traditie verheven kop cappuccino met vers geklopte slagroom en bijbehorend schaaltje met koekjes. Mijn verwennerijtje bij haar waar ik elke week weer naar uit keek. Mijn hoofd een tikje scheef houdend keek ik haar nog even aan. “Fijne week en tot volgende week” zei ik nog en met een glimlach en trok de deur achter mij dicht.

Afgelopen week kreeg ik het verschrikkelijke bericht dat ze was overleden. Een hartstilstand, en gevonden op de vloer. Net zo afschuwelijk als mijn andere cliënt die aan hetzelfde was overleden. Beiden gevonden op een plek die ze zeker niet verdienden. Ik zweefde een beetje tussen enorm verdriet en blijheid om de manier waarop ze waren gegaan in. Verdriet om het verlies en blijheid omdat ze geen lijdensweg hebben gehad.

Het werken met oudere mensen betekent dat de kans groot is dat je met overlijdens te maken kan krijgen. Dat dat zwaar is hoef ik niemand uit te leggen en zeker niet als je twee dierbare mensen achter elkaar verliezen moet. Wat een groot verlies is voor de nabestaanden, is tevens een verlies van een waardevol mens voor mij. Gedurende de jaren bouw je toch een band met ze op waarbij je emotionele betrokken raakt. Hoe mooi en waardevol ook, soms zou ik willen dat die band er niet zou zijn, dat zou een aantal dingen een stuk eenvoudiger maken.

Het afscheid was daar, een lange rij wachtenden die hun condoleances over wilde brengen aan de familie. Nu is wachten niet echt één van mijn sterke kanten dus ik besloot naar haar laatste rustplek te lopen en nog eenmaal naar haar te kijken. Ondanks dat het leven haar broze lichaam had verlaten zag ze er zo mooi en herkenbaar uit. Bij haar stonden nog meer mensen die de tranen bij mij zagen komen. Armen schoven over mijn schouder, ik voelde mij tegen schouders aangetrokken en troostende woorden vulden mijn oor. Toen ik opkeek zag ik een goede vriend staan, oud cliënten, ouders van een goede vriend, haar buurvrouw. Allemaal mensen die ik kende die bij haar op de galerij woonden. Het voelde zo warm om op deze manier samen verdriet te delen.

Na mijn condoleances overgebracht te hebben aan de familie, waarbij ik nu ook gezichten had bij de namen waar ze altijd zo enthousiast over sprak (beetje gek vind ik dit dan wel weer) liep ik naar de ruimte om koffie te drinken met haar buren. Zij hadden mij uitgenodigd dat te komen doen, want “jij hoort ook een beetje bij onze galerij”.

Zoveel afscheid op één dag hakt er behoorlijk in. Niet alleen nam ik van haar en haar familie afscheid maar ook van een hele galerij mensen. Behoorlijk ontdaan keerde ik huiswaarts en nam mij voor om in het vervolg nog zorgvuldiger om te gaan met het gedag zeggen van mijn cliënten. Je weet immers maar nooit.

Of, zoals Toon Hermans het zo treffend schreef:

ga nooit heen zonder

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , ,

Geef een reactie