Knuffel-Inn – leunmoment

Leunen

Hoe lekker is het om weer eens tegen iemand aan te leunen. Je veilig en geborgen mogen voelen in deze wereld waar de druk alsmaar lijkt toe te nemen. Als kind deden we dit al. Fijn bij papa of mama op schoot, je letterlijk begraven, wegkruipen in die grote warme armen met een speen, duim, knuffeldoek of beertje. Je veilig, geborgen en beschermd voelen voor alles wat zich buiten die armen bevond. Daar in die armen was alles goed. Je wist dat je daar thuishoorde. Daar mocht en kon je zijn wie je was, en werd je volledig geaccepteerd. In die armen ontving je de onvoorwaardelijke liefde.

En nu ben je dan volwassen. Uitgegroeid tot een mooi mens. Maar betekent dat dat we geen behoeftes meer hebben? Natuurlijk hebben we die. Meer dan genoeg zelfs. Het is juist de behoefte om weer even tegen iemand aan te leunen die vaker voorkomt dan je denkt. Stel je eens voor hoe fijn het is om die armen weer om je heen te voelen. Volledige acceptatie te mogen ervaren. Je weer van die veiligheid mag genieten. Dat alles wat dan bij je bovenkomt er gewoon mag zijn, jij er mag zijn. Dat je weer even terug mag naar je kind zijn. Hoe fijn zou jij dat vinden?

“Mark” heeft deze ervaring gehad en daar naar eigen zeggen veel goeds aan over gehouden. Nu valt wat je meemaakt tijdens zo’n leunsessie bijna niet te verwoorden. Ik kan wel vertellen over wat ik zelf ervaar tijdens zo’n sessie, wat ik voel bij de ander maar om het volledig te kunnen begrijpen heb je ook de ervaring van de ander nodig. Ik begrijp dat het best lastig is je er een voorstelling van te kunnen maken. Toch wil ik het proberen je er iets van mee te geven.
Hiervoor heb ik toestemming van “Mark” gekregen om een klein deel van zijn sessie met je te delen.

*****
Met een verse kop koffie voor ons op tafel vertelde Mark over zijn leven. “Mark” kwam over als een energieke zelfverzekerde man die al heel wat had bereikt. Hij was nu op het punt gekomen dat hij graag een partner wilde waar hij zijn leven mee kon delen. Oh, hij had wel een aantal relaties gehad, maar die verbrak hij telkens na verloop van tijd. Hij wilde graag op zoek naar de reden daarvan. Na wat vragen en uitleg van mijn kant, dat alles oké was wat er zou komen, welke enige regel ik hanteerde, stelde ik hem voor aan de slag te gaan.

“Mark” zat tegen mij aan en moest bekennen dat hij dit toch een nogal vreemde gewaarwording vond, echt leunen tegen een vrouw aan. “Niet bepaald iets mannelijks” grapte hij nog voor hij zijn draai op het kussen had gevonden. Ik knikte begripvol en liet hem een momentje om zich op z’n gemak te gaan voelen. Op het moment dat ik merkte dat hij dat punt was genaderd hielp ik hem langzaam afdalen in zichzelf. Hij stond het mij toe deelgenoot te worden van zijn verleden.

De sessie verliep tot nu toe heel ontspannen tot hij op een punt belandde waarbij ik merkte dat het voor hem moeilijker werd. Ik voelde de spanning ook bij hem toenemen. Ik boog mij lichtjes zijwaarts en zag de trekken in zijn gezicht verharden. Zacht vroeg ik hem te omschrijven wat er nu met hem gebeurde. Na enige aarzeling vertelde hij over zijn vader die hem vroeger in de steek gelaten had. Hij voelde zich weggezet, weggegooid alsof hij een wegwerpartikel was. Daarna zei hij niets meer, werd het stil. Dat er nog steeds beweging gaande was merkte ik aan zijn, in het begin, zacht schokkende schouders. Al snel daarna werd het verdriet groter en het schokken van zijn schouders heftiger. Ik merkte dat met zijn verdriet ook veel boosheid mee kwam. Zijn handen balden zich tot vuisten en ik hoorde hem zacht schelden. Zijn lichaam in boos verzet. Na verloop van tijd werd hij rustiger en veranderde van houding. Hij trok zijn knieën op, sloeg zijn armen erom heen en stak zijn hoofd tussen zijn knieën. “Sorry” hoorde ik hem mompelen. Ik bleef stil zitten en zei niets, liet hem bij zichzelf en wachtte af wat er komen ging. Na enige tijd werd hij wat rustiger en strekte hij zijn benen voor zich uit. Schoof hij met zijn rug weer tegen mij aan en legde zijn armen losjes op zijn benen. Zo tegen mij aanzittend begon hij zacht te praten over zijn jeugd, zijn vader, zijn bindingsangst, zijn angst voor verlies. Zijn overleden moeder, met wie hij zo’n goede warme band had gehad. Bij haar kon hij altijd terecht. Van haar kreeg hij de arm om hem heen als hij het moeilijk had. “ik heb er alles voor over om haar weer even te mogen voelen” verzuchtte hij. Op dat moment sloeg ik mijn armen om hem heen en wiegde hem zacht heen en weer…………………

*****

Na overleg met “Mark” heb ik besloten deze verkorte versie van zijn sessie tot dit punt te delen. Na de volledige sessie hebben we nog even een nagesprek gehad waarin hij aangaf verrast te zijn door wat het “simpele” leunen hem had gebracht. Ik ben hem dan ook zeer dankbaar dat ik deelgenoot heb mogen zijn van zijn ervaring.

Deze keer over leunen
De volgende keer over……… dat is voor de volgende keer

Ik ben benieuwd wat jij ervaren hebt bij dit verhaal en of je iets ervaren hebt. Als je dat wilt delen, laat dan gerust een reactie achter.

Virginia

Leunmomentje

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Relatieproblemen, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , ,
Een reactie op “Knuffel-Inn – leunmoment
  1. Michele zegt:

    Ik ken het “leunen” / knuffelen niet van mijn vroegere tijd, geen idee hoe het voelt. Ik ben zelf ook overtuigd dat het alleen in films bestaat. Ik vind het wel heel erg mooi hoe Mark het heeft ervaren, en zo erg fijn voor hem.

Geef een reactie