Knuffelen: het doet zo goed

“Knuffelen? Geef mijn portie maar aan Fikkie”. Ja, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Met grote belangstelling vraag ik dan naar hoe deze “Fikkie” het knuffelen ervaart. Je zou de gezichtsuitdrukkingen dan eens moeten zien. Variërend van opperste verbazing (grote ogen onder hoog opgetrokken wenkbrauwen, met een beetje vage blik) “waar hééft zij het over” tot de “heb je haar weer” gezichtsuitdrukking.

Leuk is om er dan op in te gaan en een gesprek te beginnen over diezelfde Fikkie. Hoe deze het knuffelen ervaart. Meestal zijn ze dan wel van de eerste “schrik” bekomen en wordt er aarzelend gestart met antwoord geven. De verhalen/ervaringen zijn té leuk om niet te delen. Vandaar dat ik ook in deze blog een ervaring uit eigen knuffelhoek met je deel.

******
Zo liep ik eens door een winkelcentrum en kwam ik telkens een ouder echtpaar tegen dat hand in hand langs de winkels liep. Ik vond dat er maar knusjes uitzien en kreeg daar zo’n warm gevoel van, dat ik na een tijdje op ze af liep en ze vertelde dat ik het zo leuk vond dat zij hand in hand liepen. “betekent dat dat u ook nog knuffelt met elkaar?” hetgeen mij het “bekende” antwoord opleverde van de man. Meteen zette ik mijn meest belangstellende blik op om hem te vragen naar Fikkies knuffel ervaring. Zijn vrouw keek mij aan en knipoogde. “Oh die vindt dat heerlijk hoor” sprak ze, haar man met een vrolijke grijns aankijkend. Ondertussen begonnen zich bij mij toch wat lachkriebels te ontwikkelen. Ik had zo’n vermoeden waar de vrouw heen wilde. “Fikkie, sprak ze, wordt er zo relaxt van, alle stress verdwijnt als sneeuw voor de zon, krioelt alle kanten op en vraagt om meer als er met knuffelen gestopt wordt”. De man, waaraan ik kon merken dat hij zich toch wat ongemakkelijk begon te voelen met het antwoord van zijn vrouw, keek haar met een lichtelijk verbaasde, niet begrijpende blik aan. “Maar lieverd, we hebben toch helemaal geen hond” zei hij ietwat verbouwereerd. Spontaan barstte zijn vrouw in lachen uit, liep op mij toe om mij even te knuffelen en fluisterde in mijn oor “ik moet je even knuffelen als dank je wel”. En zo stonden we een aantal relaxte momenten “geknuffeld” met elkaar.
******

Ik vind het gewoon leuk om mensen vragen te stellen over knuffelen. Ik krijg de leukste verhalen en antwoorden en heb het geluk zelf geknuffeld te worden als voorbeeld “hoe” ze dat dan doen. Op mijn vraag hoe men knuffelen ervaart heb ik ooit eens een prachtig antwoord gekregen: Knuffelen is als een goede meditatie. Je voelt de warmte van elkaar, geborgenheid, vertrouwen, veiligheid. In een knuffel vind je elkaar maar bovenal je rustige zelf.
Mooi he.

Heb jij ook een knuffel moment dat je wilt delen? Ik zie ze heel graag tegemoet in het reactieveld.
Van mij een warme knuffel voor jou. Tot het volgende knuffelmoment
relaxte knuffelhond 1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , ,
2 reacties op “Knuffelen: het doet zo goed
  1. Mieke zegt:

    Mooi stukje, jammer dat er zo spastisch word gedaan over knuffelen in real life, het zou de wereld mooier maken als iedereen elke dag een knuffel kreeg. Bedankt :D

  2. Virginia Arensma zegt:

    Dank je wel voor je reactie.
    Ik ben het zeker met je eens, dat knuffelen de wereld een stuk mooier zou maken. Aangenamer ook.

Geef een reactie