Bipolaire stoornis of manisch depressieve stoornis

Vraag je je misschien weleens af of je aan een bipolaire stoornis lijdt…

Onderstaande vragen kunnen je daarbij wellicht helpen:

Er volgen nu eerst 10 vragen die betrekking hebben op een manische episode

Stap 1 van 4

1. Heb je een periode gehad waarin je jezelf zo goed, of zo hyperactief voelde dat andere mensen vonden dat je te druk was?

Ja

Nee

2. Heb je een periode gehad waarin je niet jezelf was waardoor je in de problemen kwam?

Ja

Nee

3. Heb je een periode gehad waarin je zo prikkelbaar was dat je tegen andere mensen schreeuwde of een gevecht of een ruzie begon?

Ja

Nee

4. Heb je een periode gehad waarin je veel meer zelfvertrouwen had dan normaal?

Ja

Nee

5. Heb je een periode gehad waarin je veel minder sliep dan gebruikelijk, zonder dat je daar last van had?

Ja

Nee

Stap 2 van 4

6. Heb je een periode gehad waarin je veel spraakzamer was of veel sneller sprak dan gebruikelijk?

Ja

Nee

7. Heb je een periode gehad waarin gedachten door je hoofd joegen of je jouw gedachten niet kon remmen?

Ja

Nee

8. Heb je een periode gehad waarin je zo makkelijk afgeleid werd door jouw omgeving dat je moeite had om je goed te concentreren of je gedachten er bij te houden?

Ja

Nee

9. Heb je een periode gehad waarin je veel actiever was en veel meer dingen deed dan normaal?

Ja

Nee

10. Heb je een periode gehad waarin je dingen deed die ongebruikelijk waren voor jou, of waarvan andere mensen zouden kunnen denken dat het overdreven, onverstandig of riskant was?

Ja

Nee

Er volgen nu 10 vragen die betrekking hebben op een depressieve episode

Stap 3 van 4

11. Geniet je nog steeds van de dingen waar je vroeger ook van genoot?

Ja

Nee

12. Kan je lachen en de dingen van een vrolijke kant bekijken?

Ja

Nee

13. Denk je regelmatig aan de dood?

Ja

Nee

14. Heb je het gevoel alsof alles moeizamer of trager gaat?

Ja

Nee

15. Word je vaak vroeg wakker?

Ja

Nee

Stap 4 van 4

16. Denk je dat je teveel slaapt?

Ja

Nee

17. Heb je nog interesse voor hoe je eruit ziet?

Ja

Nee

18. Kan je van een boek genieten, of van een radio- of televisieprogramma?

Ja

Nee

19. Voel jij je ergens schuldig over?

Ja

Nee

20. Verhinderen de klachten je te leven als je dat normaal zou doen?

Ja

Nee

Als je meer dan de helft van deze vragen met ja hebt beantwoord en/of bij twijfel is het verstandig om contact op te nemen met jouw huisarts. Hij/Zij kan samen met jou nagaan of het nodig is om verdere stappen te nemen. Bijvoorbeeld doorverwijzen naar een deskundige en/of medicijnen voorschrijven.

Ook bij vermoeden dat jij of een familielid aan bipolaire stoornis lijdt, is het raadzaam professionele hulp in te schakelen.

Geplaatst in Algemeen, Depressie

Knuffel-inn De liefdevolle knuffel

Lieve mensen

Soms lukt het niet om iets te delen door één of meerdere redenen. Eén reden is dat ik zelf een ongelooflijke ontwikkeling heb doorgemaakt waardoor het bloggen even heeft stilgestaan. Nu het rustiger is is er ook weer tijd voor andere leuke dingen waaronder bloggen. Deze blog gaat wederom over een mooi knuffelmoment waaruit blijkt wat deze kan betekenen op elk moment.
Enjoy!!!

*****
“Mam”. Jette’s moeder is ziek. Heel erg ziek”.

De dokter was langsgekomen en had gezegd dat ze een long ontsteking had. Jette en zij waren er zo van geschrokken. Als ze nu maar niet dood ging. Een jaar eerder was haar vader overleden en sindsdien hielp Jette haar moeder mee om voor haar twee kleine zusjes te zorgen. Gerda was naar mama gerend om het verschrikkelijke nieuws te vertellen. Ze wist nog dat mama verschrikt keek en al het bestek op tafel smeet, haar schort afdeed en samen met Gerda naar de overkant was gerend. Haar moeder en die van Jette konden goed opschieten met elkaar. Altijd als er iets was hielpen ze elkaar. Haar moeder nam meteen de touwtjes in handen en begon van alles te regelen. Iedereen kreeg taken en iedereen moest meehelpen. Het kacheltje werd wat meer opgestookt en moeder zette de ketel meteen op het vuur. Zij en Jette mochten vaak met de twee kleintjes buiten spelen. Dan konden haar moeder en grotere zus voor Jette’s moeder zorgen. Jette en zij gingen elke dag met de kleintjes bloemen plukken in het weiland. Elke dag zorgden ze voor een verse bos met vrolijke bloemen. In het straatje wist iedereen ervan dat Jette’s moeder zo ziek was en soms kregen ze zelfs bloemen van mensen die uit hun eigen tuin kwamen. Zelfs meneer Bol hielp mee. De oude brompot, zoals zij hem noemde, riep haar en Jette op een dag bij zich en gaf hun twee appels mee. “Een zieke moet fruit eten. Hier neem maar mee” had hij gezegd. Hij had geprobeerd een lach op zijn gezicht te toveren maar daar moest hij nog maar flink op oefenen vonden ze. Giechelend waren zij en Jette naar mama gerend om de appels te geven. Wat hadden ze gelachen om de gezichten die de brompot trok. Het duurde heel lang, maar eindelijk begon er weer wat kleur op het gezicht van Jette’s moeder te komen. Vanaf die dag knapte ze elke dag wat meer op en duurde het niet lang meer voor ze helemaal beter was.

Jette was dood. Stilzwijgend keek ze voor zich uit. Er zat een vrouw bij haar aan tafel die het haar verteld had. Wat raar, want gisteren was ze nog met Jette appels gaan plukken. Ze vond Jette er wel wat bleek uitzien de laatste tijd en ze moest ook zo vaak hoesten. En nu ineens was ze dood. Zomaar ineens. Dat kon toch niet? En waarom had ze het haar niet verteld dat ze dood ging? Ze keek naar de vrouw bij haar aan tafel die dat was komen vertellen. Ze wist niet eens wie die vrouw was maar ze leek Jette ook te kennen. Ze vond het vervelend dat deze vrouw die ze niet kende haar kwam vertellen dat “haar” lieve Jette dood was. En toch, ergens heel erg in de verte kwam de vrouw haar een beetje bekend voor. Ze was wel een hele lieve vrouw vond ze. Ze kwam wel vaker en dan sloeg ze altijd een arm om haar heen en knuffelde ze haar wat ze heel fijn vond. Gerda vond het eigenlijk wel grappig dat onbekende mensen dat zomaar bij je deden. En nu kwam ze vertellen dat Jette dood was. Ineens werd ze boos. “Ga weg. Ga weg. Wat gemeen om te komen zeggen dat Jette dood is. Jette leeft nog. Ik heb gisteren nog appels geplukt met haar. Ze kan niet dood zijn anders had ze dat wel verteld” riep ze. De vrouw aan tafel keek haar met een verdrietige blik aan en stond op. Ze liep naar Gerda toe, sloeg haar armen om haar heen en knuffelde haar even. “Morgen kom ik weer bij je
en dan gaan we even bij de dieren kijken, zou je dat leuk vinden” fluisterde ze in haar oor. Oh ja de dieren, dat vond ze wel leuk en ze knikte. De vrouw gaf haar een kus op haar wang en knuffelde haar nog even kort. Wat lief toch van haar dat ze dat deed. Zij mocht morgen wel weer terugkomen, al was het alleen maar om de fijne knuffel. “Dag mam, tot morgen dan” hoorde ze haar zeggen. Gerda lachte en knikte. Wat een lieve vrouw.
*****

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een liefdevol 2016.
Warme knuffel
Virginia

knuffel engel knuffel

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn – knuffel “winkelen” zonder sluitingstijd

Heb jij dat wel eens gedaan? Jezelf knuffelen? Dan weet je vast hoe leuk en fijn dat is.
Van buiten staat dat voor sommigen een beetje vreemd als ze jou zien met je eigen armen om je heen geslagen. Je hebt het vast wel eens van een ander gezien die dat deed uit gein. Maar hey, als het goed is, doe je dit gewoon lekker op een “eigen tijd” momentje en zal niemand je zien staan of zitten. Hoeven we ook geen angst te voelen voor het oordeel van de ander toch;).

Ik vind het heerlijk om te doen. Niet elke dag hoor maar gewoon, wanneer ik dat zo voel. Dan heb ik het even nodig mezelf te laten weten dat ik gewoon nog oké ben, er mag zijn, dat ik mezelf lief mag vinden. En alles wat een ander daarnaast aan mij geeft beschouw ik dan als een toegevoegde waarde aan mijn zelfwaardering.

Als je het niet eerder gedaan hebt dan daag ik je uit dit eens te gaan doen voor en met jezelf. Wat heb je te verliezen? “baat het niet dan schaadt het ook niet” wordt wel eens gezegd en dat geldt ook hiervoor. Het fijne is dat je zelf alles in de hand hebt. Jij bepaalt of je het doet, wanneer je het doet, hoe vaak je het doet en vooral hoever je hierin wilt gaan. Je mag het allemaal zelf weten. Jij hebt de controle.

In het begin zal het best even een beetje vreemd aanvoelen. Iets echt voor jezelf doen is niet bepaald iets wat iemand “zo maar” even doet. Meestal zijn we meer gericht op anderen. Ik had dat ook. Gericht op anderen, als zij het maar goed hebben en oh wat fijn als dat ook zo was. Ja, hallo zeg, en ik dan? Want heel stiekem, echt heel heel stiekem, draait er op de achtergrond toch altijd een verwachtingspatroontje mee. Dat is niet erg, we verwachten allemaal wel eens iets. Als je je er van bewust bent, dan zal je de teleurstelling niet zo duidelijk en diep voelen of minstens weten hoe je daarmee om kan gaan.

De mensen die vaker mijn blogs lezen weten dat ik altijd bereid ben stukjes van mezelf te delen. Ook in deze blog deel ik weer een persoonlijk stukje hoe ik er toe kom mezelf die dikke knuffel te geven en de boodschap mee te geven dat ik OKE ben en blijf. Voor jou hoop ik dat dit je uitdaagt om jezelf die dikke warme knuffel te geven, of dat je hier een feestje van herkenning in ziet en het gaat kriebelen bij je. Gewoon lekker positief. Enjoy!

*****
Ik ga voor de spiegel staan en bekijk mijzelf. Ik zie mijn nieuwe kapsel en ik voel mij vrolijk worden door de kleine plukjes haar die bijna springerig dansen op mijn hoofd. Als ik naar mijn gezicht kijk zie ik dat er wat rimpeltjes bijgekomen zijn wat enigszins frustreert omdat dat toch een stukje nog ongeaccepteerde ouderdomsfase verraad. Een diepe zucht ontsnapt mij. “Laat maar even”, geef ik mezelf de ruimte, “het komt nog wel, het hoeft niet persé nu”. Ik kijk verder naar mezelf en zie blauwe vriendelijke warme ogen terug staren. “Hai” begroet ik mezelf en ik zie mijn mondhoeken zich naar boven vouwen tot glimlach. Mijn spiegelbeeld wordt meteen een stuk vrolijker. Ik blijf nog even kijken want wat ik zie bevalt mij wel. Ik sper mijn ogen nog wat verder open om te zien wat ik daar nog meer in zie. “Mag ik eventjes binnen kijken” vraag ik mezelf om toestemming. “Ik wil even knuffelen”. En terwijl ik dit zeg ga ik nog dichter bij de spiegel staan. Ik zie het blauw van mijn ogen nog beter en het zachte in mijn ogen zorgt ervoor dat ik warme vlagen en sprankelende tintelingen door mijn lichaam voel trekken. Het lijkt net of ik door het blauw mijn spiegelbeeld in word getrokken. De samensmelting met mijn interne ik is een feit.

Ik stap dapper rond in mezelf en verwonder mij over de grootte van mijn zachtheid. Dit voelt zo enorm goed. Ik voel mijn eigen kwetsbaarheid in dit zachte en gelijktijdig voel ik mij geweldig onkwetsbaar, veilig en vertrouwd. Dit herken ik van eerdere momenten in mijn leven, ergens…. Mijn handen raken het aarzelend aan en mijn gedachten spreken de vraag of ik hier niet meer van zou willen voelen en laten zien. Mijn gedachten neem ik serieus en ik besluit een stukje mee te nemen. Ik open mijn “boodschappentas” en stop hier een stukje van dat zachte in. Voorzichtig doe ik de tas weer dicht. Ik sta op en ga verder, nieuwsgierig naar wat ik nog meer tegen ga komen.

Weerstand. Ergens ervaar ik weerstand. Mijn gevoel leidt mij erheen en om de hoek zie ik iets donkers. Wat gaaf. Ik blijf er naar kijken en zie hoeveel gekleurdheid mijn weerstand heeft. Angst, boosheid, verdriet, teleurstellingen en nog een hoop meer. Ik stop mijn vingers in mijn oren. De herrie die ervandaan komt is overweldigend maar toch heb ik de behoefte hier nog even te blijven in plaats van weg te lopen zoals ik eerder heb gedaan. Een soort strijdbaarheid borrelt op en ik besluit hier voor eens en altijd mee te dealen en dus zoek ik een plekje om daarvandaan te observeren wat er gebeurd.

Lange tijd verkeer ik in een vorm van radeloosheid die ik krijg als ik de omvang van de behoefte aan veiligheid ervaar. Hoe ga ik hier nu mee om. Wat kan ik doen. Wat heb ik ervoor nodig. Waar haal ik dat dan vandaan. Hoe lang gaat dit duren. Hoe lang wil ik dat dit duurt.

Ineens herinner ik mij mijn boodschappentas en een idee dwarrelt binnen. Als ik van die zachtheid die ik meegenomen heb eens een stukje afbrokkel en dat neerleg bij die weerstand, zou er dan iets veranderen? Ik kan beginnen met een klein stukje en er meer bijleggen als het niet goed werkt? Proberen kan geen kwaad en daarom open ik rustig mijn tas en pak daar voorzichtig het stukje zachtheid uit wat ik voor de weerstand leg. Dat reageert niet direct maar na een tijdje is er verandering merkbaar. Zachtheid heeft blijkbaar een goede uitwerking. De weerstand wordt minder en is nu beter hanteerbaar. Angst geeft zich gedeeltelijk over en bevindt zich meer naar achter. Met diep ontzag kijk ik naar wat zich om mij heen voltrekt. Mijn ogen volgen de bewegingen van de draaikolken binnenin
het donker en zien dat het langzamerhand lichter wordt. Ik buig mijn hoofd in dankbaarheid voor wat ik voor mezelf heb gedaan op dat moment en dan gebeurt extern door intern aangestuurd en voel ik een lichte druk van mijn vingers op mijn rug…….
*****

En zo heb ik mijzelf geknuffeld. Intern onderzocht waar ik last van had, waar het voor stond en vooral wat ik zelf bij me droeg dat ik in kon zetten om voor eens en altijd te dealen wat mij zoveel last bezorgde. Even “winkelen” bij mezelf in de enige “winkel” dat geen sluitingstijd kent.

Ik ben heel benieuwd of jij dit al eens gedaan hebt, en vooral wat je gedaan hebt en wat je daarmee opgelost hebt voor jezelf. En als je het nog niet gedaan hebt maar wel nieuwsgierig bent geworden naar je eigen ongekende mogelijkheden of ik je heb kunnen inspireren dit eens te gaan doen.

Ik nodig je uit om een reactie achter te laten.

Fijne knuffel voor jou.
Tot een volgend knuffel moment

Virginia

20150720_140041-1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn “Hondenknuffel”

Zeker deze tijd maak ik mij even hard voor onze lieve viervoeters. Zelf ben ik meer een poezenmens, maar deze viervoetertjes kunnen regelmatig mijn hart stelen. Zoals bijv. Flip.

Flip is van een lief heerschap en wat voor “merk” hond hij is weet ik niet, maar lekker wollig is hij wel. Prachtig zwart met hier en daar wit, een lieve kop met trouwe ogen. Ogen die je hart stiekem een beetje stelen. Een heerlijk zwijmel momentje om in die oogjes te kijken.

Honden laat ik altijd zo veel mogelijk met rust. Als ze zelf willen dan komen ze wel naar je toe. Ze voelen goed aan of je energie prettig voor ze is. Zo niet, dan zullen ze je met rust laten.

Ik mag mij gelukkig prijzen vind ik dan. Waar ik kom en er zijn honden in de buurt, dan weten ze mij altijd te vinden. Tja, als dierenliefhebster heb ik altijd wel een paar handen over die ze van een heerlijke aaibeurt voorzien. Ze kijken je dan aan en als de eerste aai gegeven is mag ik blijven doorgaan. Het liefst tot ik zelf geen armen meer over heb. En als ik dan even stop om een slok van het een of ander te nemen dan duwt vanzelf die lieve hondenkop tegen mijn handen aan. “kom op joh, je ging net zo lekker”.
******
Flip stak ineens zijn kop onder de tuintafel uit en wrong zich in bochten om goed te kunnen zitten. Eenmaal goed zittend begon hij mij met een vragende blik aan te kijken. Probeer dan maar eens niet te aaien. Mij lukt dat in ieder geval niet. Dus ik gaf hem een paar flinke aaien en dacht dat dat wel genoeg zou zijn. Flip zelf dacht daar kennelijk heel anders over en duwde z’n kop tegen mijn handen. Het warme weer deed mij al lichtelijk smelten en die blik van Flip duwde mij over het smeltrandje. Nog maar een paar aaien dan en dan zou hij er wel genoeg van hebben. Voor hem was het ook erg warm. Wederom dacht ik verkeerd en om zijn wensen nog meer kenbaar te maken (kunnen wij nog iets van leren) sprong hij met zijn voorpoten op mijn benen en keek ik hem recht in zijn ogen aan. “Oké oké, kom maar dan” ging ik overstag. Ik aaide hem over z’n witte borst en kriebelde hem precies op het plekje in zijn nek waar hij zelf niet bij kon. En wat er dan gebeurt……

Zijn kop ging omhoog, z’n snuit gericht naar de strak blauwe hemel. Hij kneep z’n ogen loom dicht om aan te geven hoe hij ervan genoot. Af en toe, als mijn handen iets langzamer aaiden gingen de ogen op een klein kiertje open en vestigde hij zijn blik op mij alsof hij wilde zeggen dat hij mij in de gaten hield. Ik moest er om lachen toen ik dit zag gebeuren. Hij genoot hiervan en misschien nog wel meer dan ik. Uiteindelijk legde ik mijn hoofd tegen hem aan terwijl ik hem bleef aaien en werd dit een bijzonder knuffel momentje.
Wat later, nadat ik mijn koffie had gedronken werd het tijd voor Flip om naar huis te gaan zoals zijn baasje meldde. Mijn vriendin kreeg nog een hondenknuffel en ook mij kwam hij er eentje brengen (lees: een flinke lik). Een bijzondere hondenknuffel van een fantastische hond.
*****

Vanuit mijn voorliefde voor dieren kan ik dan ook echt niet begrijpen dat mensen hun hond in een snik hete auto achterlaten. Onnadenkendheid? Des interesse? De hond “maar” een beest vinden? Besef je eerst eens dat je niet zomaar een hond hebt. Dat jij op heel veel loyaliteit mag rekenen van je trouwe viervoeter en dat jouw beestje het verdient om op net zoveel loyaliteit te kunnen rekenen van jou als baasje.

Ken jij iemand met zo’n trouwe viervoeter dan wil ik je vragen diegene te helpen herinneren aan de reden dat ze een hond wilden en dat als ze hem of haar meenemen, ze er voor zorgen de hond niet achter te laten in de auto in de hitte, maar ze desnoods buiten vast te maken op een schaduwplek of om te kijken, zoals bij de Efteling, of ze een hondenopvang hebben. Ze zullen je dankbaar zijn als je dat doet.

Vandaag dus maar even een anders dan anders knuffel-Inn.
Denk om je trouwe viervoeter met het warme weer !!!

Liefs Virginia

hond in de auto

Geplaatst in Algemeen, Mishandeling Getagd met , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Spannende reis

Knuffel-Inn

“Een blokkade is een vraag van je jonge ik aan je volwassen zelf om een onvervulde behoefte te vervullen”.

In deze blog neem ik je mee op reis naar een stukje heling van mijn eigen innerlijk kind.

De eerste keer dat ik hiermee in aanraking kwam was in het begin van mijn studie. Ik had twee fantastische trainsters bij wie ik heel veel warmte vandaan voelde komen. Precies dat had ik nodig om mezelf volledig te kunnen geven. Ik liet mezelf instorten en via een stukje heling van mijn innerlijk kind begon mijn reis naar mijn nieuwe ik.
Inmiddels mag ik mezelf kundig noemen in het kunnen vervullen van behoeftes van mijn jonge ik waardoor ik blokkades kan opheffen.

Ja, ik had dus een blokkade. Eén van velen zoals ik later zou merken. De blokkade waar ik over schrijf is een “oudje”. Het is niet zo dat als je de onvervulde behoefte gaat vervullen je hier nooit meer last van zal hebben. Op het moment dat je je weer eens geblokkeerd zal voelen, zal je je blokkade eerder herkennen, die ook sneller erkennen en de achterliggende behoefte kunnen vervullen.

De blokkade die ik had vertelde mij dat ik bij mezelf op zoek moest gaan naar die onvervulde behoefte uit mijn jeugd die mij blokkeerde in het heden datgene te doen wat nodig was en wat ik nodig had. Dit keer ging het om mezelf zeker te mogen voelen in het zichtbaar zijn door veiligheid te bieden. Of ga ik nu even te snel? Ik zal het hieronder uitleggen.

Als je op zoek bent naar een kracht in jezelf om je blokkade mee op te heffen, zal je daar iets voor moeten ondernemen. Wat je doet, maakt niet zo heel veel uit. Het gaat er om dat je iets onderneemt wat werkt voor jou, waar jij je goed bij voelt, en jou het meeste rendement levert.

Wat voor mij werkt is vooral praten over datgene wat mij bezighoudt. Gelukkig heb ik een aantal fijne vrienden waarmee ik dit kan doen. Al vertel ik 100 keer hetzelfde verhaal, zij weten dat ik dit nodig heb om tot bepaalde inzichten te komen. Van hen krijg en mag ik die ruimte innemen. Ik ben hen dan ook intens dankbaar voor hun geduld en hun waardevolle aanwezigheid in mijn leven.

Wat ook voor mij werkt is tijd voor mezelf vrij maken. Een fijne plek op zoeken waarvan ik weet dat ik mij daar goed zal voelen. Het mij goed voelen is een grote voorwaarde die ik stel omdat daar de basis mee wordt gelegd naar heling. Op een plek gaan zitten die je angstig maakt, zal je weinig vooruitgang bieden. Als ik op die plek aanwezig ben zorg ik ervoor dat niemand mij kan storen. Ik ga zo zitten dat het goed voelt en beginnen aan mijn reis.

Ik doe mijn ogen dicht en haal diep adem. Op het hoogtepunt houd ik die vast en blaas langzaam uit. Dit doe ik nog twee keer en met het langzame uitblazen voel ik mijn lijf zich steeds iets meer ontspannen. Bij de derde keer begint mijn reis naar de plek van een onvervuld behoefte.

Het eerste deel van mijn reis gaat langs diverse momenten van mijn leven waar de behoeftes van mijn jonge ik inmiddels zijn vervuld. Met een glimlach passeer ik ze en ben heel blij met de zichtbare resultaten. Met dit goede gevoel reis ik verder tot ik op het moment aankom waar ik een behoefte mag gaan vervullen. De herkenbaarheid voelt aan als een pijnlijke herinnering. Ik weet dat ik hier opnieuw doorheen zal moeten wil ik groei kunnen generen. Ik zal er opnieuw naar moeten kijken, alles opnieuw moeten evalueren, oude patronen moeten doorbreken en gedachtes moeten ombuigen om de behoefte te kunnen vervullen. Het is een hoop “moeten” maar ook weten dat als dit niet gedaan wordt, oude patronen zullen blijven bestaan. De blokkade zal blijven liggen en ik zal niet komen waar ik wil zijn.

*****
Mijn besluit om naast mijn jonge ik te gaan liggen blijkt de juiste. Ondanks dat zij op haar zij ligt voel ik de grote onveiligheid die zij ervaart. Dat raakt mij enorm. Ik kan mij nog zo goed de situatie herinneren waar dit gevoel van onveilig voelen zijn oorsprong gevonden heeft. Ik zie mijn jonge ik diep weggedoken onder de dekens liggen met haar vingers in haar oren, hopend dat het geruzie zou stoppen. Dan kon ze verder slapen en zou ze niet zo moe zijn de volgende dag. Dan konden haar broertje en zij zich veilig voelen. Als jonge ik kon ik dit soort dingen niet filteren, had ik de mogelijkheden niet om hier iets aan te kunnen doen. Maar ik als volwassene ben in staat haar te helpen.

Ik draaide mij ook op mijn zij en ging achter haar liggen. Ik aaide over haar haar en vroeg zachtjes waar ik haar mee kon helpen. Ze draaide zich half om en fluisterde drie woorden.
“Warmte”. Ze kreeg het zo koud als ze weer naar bed terug moest, nadat ze gevraagd had of ze konden stoppen.
“Erkenning”. Dat ook zij er mocht zijn. En als laatste wilde ze vergeven worden dat ze zelf niets had kunnen doen waardoor alles beter werd.
Luisterend naar haar voelde ik een soort paniek gevoel in mij opkomen. Kon ik hier ooit wel aan voldoen? Was ik in staat om haar dit te geven? En hoe dan?.

Ik bleef even stil achter haar liggen en voelde haar snikken. Ik trok haar wat dichter naar mij toe. Als vanzelf rolden de woorden mijn mond uit. “ Ik zie je, ik voel je, ik hoor wat je zegt. Jij bent zo waardevol. Zo lief en zo onschuldig. Je bent nog veel te jong om zoveel te dragen. Jij hoort gedragen te worden omdat je kind bent. Ik zal voor je zorgen en jou dragen. Dragen in mijn armen zodat je je weer veilig kunt voelen. Ik zal jou dragen omdat ik je intens liefheb. Jij bent onderdeel van mij en ik ben zo trots op jou. Trots op wie jij bent. Jij mag gezien worden, jij mag er zijn, wij mogen er zijn. Ik zal je de warmte blijven geven zodat jij je veilig kan blijven voelen. Ik zal je blijven waarderen om de waardevolle jij die jij bent. Ik zal je koesteren en intens lief blijven hebben. Ik zal je blijven dragen tot jij aangeeft dat het niet meer nodig is”.

Ze lag nog steeds in mijn armen en ik hoorde haar zachte snikken overgaan in een rustige diepe ademhaling. Bij beiden was de paniek weg en had plaatsgemaakt voor een rustig sereen gevoel.
Ze draaide zich om tot ze met haar gezicht naar mij toe lag en keek mij doordringend aan. Ik beantwoorde haar blik met alle warmte die ik in mij had. Beiden zichtbaar voor elkaar in basis van veiligheid.
*****

De manier waarop ik dit heb kunnen beschrijven is om de toen gemaakte stappen nogmaals te gaan doorvoelen. Zo stuitte ik op nog kleine openliggende stukjes die ik direct kon helen tijdens het schrijven. Je zal begrijpen dat dat soms even niet zo makkelijk was maar uiteindelijk ben ik heel blij en dankbaar dat ik dit op deze manier heb mogen en kunnen doen.

Wil je mij iets vragen over de helende reis naar jezelf, er iets over kwijt, laat dan gerust een berichtje achter in het antwoordveld.

Liefs en tot een volgend knuffel moment.

Virginia

20150626_152835-1

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Conflicten, Relatieproblemen Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Afscheid

Ergens voelde ik het. Zag ik het ook wel. Heb ik er ook iets over gezegd en gevraagd. “ach, ik zit de laatste tijd gewoon niet zo lekker in mijn vel” was het antwoord en ze nam haar kalktabletje en glas water. Had ze toen zelf al een voorgevoel? In ieder geval was ze tijdens de koffie weer wat levendig en de week erop kwam ze weer meer opgewekt over. En toch… bleef het gevoel wat ik niet thuis kon brengen om mij heen hangen.

Ze kwam de laatste tijd ook meer kwetsbaar over, brozer. De pijn in haar rug nam toe en dat viel te zien in haar manier van lopen. Ik bewonderde haar kracht, het zich er elke keer bovenop werken, de dingen blijven doen omdat het nog kan, zoals ze zelf zei. Ik wist dat ze pijn leed en had enorm met haar te doen.

Einde van de ochtend was ik klaar en heb ik haar bedankt voor de bijna tot traditie verheven kop cappuccino met vers geklopte slagroom en bijbehorend schaaltje met koekjes. Mijn verwennerijtje bij haar waar ik elke week weer naar uit keek. Mijn hoofd een tikje scheef houdend keek ik haar nog even aan. “Fijne week en tot volgende week” zei ik nog en met een glimlach en trok de deur achter mij dicht.

Afgelopen week kreeg ik het verschrikkelijke bericht dat ze was overleden. Een hartstilstand, en gevonden op de vloer. Net zo afschuwelijk als mijn andere cliënt die aan hetzelfde was overleden. Beiden gevonden op een plek die ze zeker niet verdienden. Ik zweefde een beetje tussen enorm verdriet en blijheid om de manier waarop ze waren gegaan in. Verdriet om het verlies en blijheid omdat ze geen lijdensweg hebben gehad.

Het werken met oudere mensen betekent dat de kans groot is dat je met overlijdens te maken kan krijgen. Dat dat zwaar is hoef ik niemand uit te leggen en zeker niet als je twee dierbare mensen achter elkaar verliezen moet. Wat een groot verlies is voor de nabestaanden, is tevens een verlies van een waardevol mens voor mij. Gedurende de jaren bouw je toch een band met ze op waarbij je emotionele betrokken raakt. Hoe mooi en waardevol ook, soms zou ik willen dat die band er niet zou zijn, dat zou een aantal dingen een stuk eenvoudiger maken.

Het afscheid was daar, een lange rij wachtenden die hun condoleances over wilde brengen aan de familie. Nu is wachten niet echt één van mijn sterke kanten dus ik besloot naar haar laatste rustplek te lopen en nog eenmaal naar haar te kijken. Ondanks dat het leven haar broze lichaam had verlaten zag ze er zo mooi en herkenbaar uit. Bij haar stonden nog meer mensen die de tranen bij mij zagen komen. Armen schoven over mijn schouder, ik voelde mij tegen schouders aangetrokken en troostende woorden vulden mijn oor. Toen ik opkeek zag ik een goede vriend staan, oud cliënten, ouders van een goede vriend, haar buurvrouw. Allemaal mensen die ik kende die bij haar op de galerij woonden. Het voelde zo warm om op deze manier samen verdriet te delen.

Na mijn condoleances overgebracht te hebben aan de familie, waarbij ik nu ook gezichten had bij de namen waar ze altijd zo enthousiast over sprak (beetje gek vind ik dit dan wel weer) liep ik naar de ruimte om koffie te drinken met haar buren. Zij hadden mij uitgenodigd dat te komen doen, want “jij hoort ook een beetje bij onze galerij”.

Zoveel afscheid op één dag hakt er behoorlijk in. Niet alleen nam ik van haar en haar familie afscheid maar ook van een hele galerij mensen. Behoorlijk ontdaan keerde ik huiswaarts en nam mij voor om in het vervolg nog zorgvuldiger om te gaan met het gedag zeggen van mijn cliënten. Je weet immers maar nooit.

Of, zoals Toon Hermans het zo treffend schreef:

ga nooit heen zonder

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , ,

Knuffel-Inn Even niets

Even niets

Als je na mijn vorige blogs zou denken dat knuffels geven en ontvangen mij altijd zo eenvoudig is afgegaan, moet ik je toch een beetje teleurstellen. Voor mij is deze weg niet altijd over rozen gegaan en heb ik menig keer voor hete “knuffelvuren” gestaan. Ik heb ze dan ook vaak genoeg geweigerd ondanks mijn diepe verlangen. “Liever niet” meldde ik dan met een flauwe glimlach. Je wordt heel creatief in strategieën bedenken waardoor je niet in die armen hoeft te belanden.

Toen ik eenmaal de gelegenheid kreeg om mijn eigen warmte te mogen ontdekken overviel mij dat zodanig dat ik er hard voor weg wilde rennen. Ondanks dat het mij enorm ontzag inboezemde was ik er ook héél bang voor. Zat deze warmte werkelijk in mij? In mijn persoon? Droeg ik dit met mij mee? Er kwam een moment dat bij mij het besef rees dat ik iets moois bij mij droeg. Iets dat ik alleen maar kan omschrijven als mooi, warm en bovenal heel waardevol. Dit wilde ik delen, dit moest ik delen.

Dat er dan soms stevig tegenaan getrapt werd vond ik erg moeilijk om mee te dealen. Als gevoelsmens kan ik mij er zo enorm door geraakt voelen dat het behoorlijk hard werken is om er balans in te vinden. Oefening baart kunst wordt gezegd en er is dan ook flink geoefend om het weten te verankeren dat dit trappen niet mij als persoon betreft maar meer zegt over de toelaatbaarheid van warmte bij de ander. Dit doet mij denken aan een keer dat ik wel wilde ontvangen of geven maar er flink tegenaan trapte hoewel de ander niks wist van mijn inwendige dwalingen.

Enjoy!!

*****

“Hou mij vast en laat mij vooral niet meer los. Nee, doe toch maar niet” schoten mijn gedachten heen en weer. Gek werd ik van mezelf. Mijn gevoel deinde mee in de tegenstrijdigheid van mijn gedachten. Kopje onder ging ik en naar adem snakkend kwam ik weer boven. Ik verzoop bijna in mijn eigen gevoel. Er in verzuipen was mijn vurigste wens. Verzuipen en voor eeuwig hierin blijven hangen. Mezelf door de golven laten wiegen tot ik alleen nog maar kon “zijn”. Ik wilde het opbergen in een flesje en dan het dopje erop doen. Het met mij meenemen en voor altijd bij mij houden.
Alle contact verbreken met de woeste golven van angst die mij op dat moment overspoelden.

water angst 1

De golven voerden mij mee naar de dieptes van mijn angst. Hier in deze diepte fluisterden de stemmen dat ik niet mocht toegeven aan geven en ontvangen. De duisternis greep om zich heen in mijn lichaam en voerde mij als in een bootje mee naar het grote zwarte meer van angst. Het donker was daar gitzwart en voelde koud en kil aan. De woeste golven leken verdronken in het stilstaande zwarte water en ik leek stil te liggen. Mijn oog viel op een lichte straal in de verte en een vage herinnering ploeterde zich door het donker van mijn gedachten. Zacht werd ik opgetild en werd het donkere water onder mij weggezogen. Het koude kille gevoel maakte plaats voor een warme spiraal die mij mee omhoog trok. De herinnering aan het zwarte water was verdwenen en ik wentelde mij in de warmte van mijn verlangen. Ik had de oppervlakte nog niet eens bereikt toen ik weer door de dieptes van mijn angst werd gegrepen en meegezogen werd. Ergens op de helft nam de warmte weer bezit van mij. Uiteindelijk dreef ik half op angst, half in warmte. “Liever niet” fluisterde ik met een flauwe glimlach. Mijn angst had gewonnen en mijn verlangen deed pijn. Heel even keek ik naar de ander die niks vermoedde van mijn interne duel. Het deed mij zo’n pijn de ander zo te zien. Het lag niet aan de ander maar aan mij. De ander mocht er zo zijn van mij, alleen ik niet van mezelf.

*****
Tot op de dag van vandaag heb ik nooit iets gezegd over mijn angst van geven en ontvangen van dat moment. De reden van mijn “wegduiken” bestond alleen maar uit angst. Angst dat ik in mijn geven nooit zou kunnen voldoen aan wat ik heb mogen ontvangen.

Tot een volgend knuffelmoment

Virginia

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Conflicten, Eenzaamheid Getagd met , , , , , , , ,

Knuffel-Inn De angst voorbij

De angst voorbij

Hoe fijn, warm, waardevol en veilig een knuffel ook kan zijn er is toch ook nog een andere kant. Een kant waar de meesten niet of nooit bij stilstaan of stilgestaan hebben. Althans, niet bewust. Voor diegenen die moeite hebben met dit stukje fysiek contact, kan het nog een hele opgave zijn om ooit tot een knuffel te komen waarbij je je veilig en geborgen mag voelen. Want, wat zou er dan allemaal met je kunnen gebeuren?

Met onderstaand verhaal hoop ik zichtbaar te maken hoe lastig het voor iemand kan zijn om ooit tot een knuffel te komen. Heb ik getracht om een stukje proces, voorafgaand aan een knuffel, zo goed en duidelijk mogelijk te omschrijven, zodat er een stuk begrip naar elkaar kan ontstaan. Ik hoop van harte dat je hier een stuk erkenning in mag vinden. Erkenning voor het geen jij tegenaan loopt. Een stukje besef dat met wat geduld van beiden je die drempel toch ooit een keer over kan.

*****
Ze weifelde. Ze keek onder haar wimpers door naar de ander die tegenover haar stond. Ze zag er lief uit. Haar gezicht stond vriendelijk en haar ogen straalden warmte uit. Zij was zo uitnodigend en toch voelde ze weerstand. Ze wilde dit graag een keertje ervaren maar ergens lukte het haar niet die drempel over te stappen. Pijn in haar buik had ze ervan. Haar hart voelde ze in haar keel bonken, die droog aanvoelde en ze wreef stevig met haar duim over haar vingers van de andere hand. Ze voelde de ring aan haar ringvinger en drukte die nog steviger tegen haar vinger aan. Haar handen beefden en ze hoopte maar dat dat niet opviel. “ik wil wel, ik wil wel, ik wil wel” hoorde ze zichzelf in gedachten zeggen. Een andere stem die de laatste tijd vaker aanwezig was kwam ook om een hoekje kijken. “Weet wat er gebeuren gaat. Denk aan de vorige keren” hoorde ze de waarschuwingen. Twijfel en angst bracht het haar. Ze wilde niet langer voldoen aan die overheersende stem en toch drong die vaker naar de voorgrond. De vrouw tegenover haar had gezegd dat zij zelf die stem zoveel aandacht gaf waardoor ze de dingen die ze echt graag wilde niet kon doen. Dat dit haar angststem was. Zelf wist ze dit ook alleen wist ze niet hoe ze die stem weg kon krijgen. Ze mocht haar tijd nemen. Niks hoefde, ze had volledige controle over wat ze wel of niet zou doen. Hoewel ze dat heel lief van haar vond nam dat haar angst en twijfel niet weg.

Was ze maar thuis gebleven. Veilig thuis, dan stond ze hier niet zo stom te doen. Allerlei gedachten spookten door haar hoofd. Wat zou die vrouw van haar denken. Ze zou haar vast een rare vinden. Niet goed bij haar hoofd. Het zou vast niet lang duren voor ze ook geïrriteerd zou raken, net zoals het bij de andere mensen was gegaan. Van onder haar wimpers keek ze weer naar de vrouw. Nog steeds dat vriendelijke gezicht, die lieve ogen. Was ze haar nu nog niet zat? Ze schoof wat met één voet heen en weer. Zou ze durven zeggen dat ze liever weg wilde? Zou ze dat niet raar vinden? Zou ze dan boos op haar worden? Zou ze nog eens mogen terugkomen om te proberen of zou ze zeggen dat het zo wel genoeg was? Ze schaamde zich rot voor het ontbreken van moed om de stap naar voren te wagen. Nu begon ook haar hele lichaam te trillen. Meteen spande ze haar spieren aan. Dit wilde ze niet. Ze wilde die knuffel. Nu nog bedenken om zichzelf zo ver te krijgen. Waaraan zou ze kunnen denken. Hoe het zou voelen? Zou ze gaan huilen en zou ze dan nog kunnen stoppen? Ze voelde zichzelf flauw worden van al haar gedachtes en alle emoties die door haar heen schoten. Als ze maar niet flauw zou vallen dat kon echt niet.

Ze wankelde en dat zorgde er voor dat ze een stap naar voren deed. Nog dichterbij. Ze schrok hiervan. Ze rook het aroma van het parfum van de vrouw. Angst joeg door haar hele lijf dat nu onophoudelijk aan het trillen was de spierspanning ten spijt. “Het hoeft niet hoor, je mag, je mag zelfs een ander keertje terugkomen” hoorde ze die warme stem zeggen. Verschrikkelijk, nu mocht ze zelfs nog een andere keer terugkomen, alsof dat haar zou helpen. Nóg een keer zo afgaan als ze nu deed? Dat was iets wat ze helemaal niet wilde. Eén van haar voeten bewoog rusteloos heen en weer en zette een stapje naar voren. Ze voelde dat ze bijna haar balans verloor dus snel zette de andere voet zich ernaast. Nóg dichterbij. Ze voelde de paniek nog meer toeslaan. De angst druppels stonden nu letterlijk op haar voorhoofd. Haar handen voelden klam aan en de ring drukte ze nog meer haar vinger in. Voor de vrouw tegenover haar was dit blijkbaar het moment om haar armen te spreiden en haar bemoedigend toe te spreken, wat ze ook deed. Ze stond zo dichtbij dat ze zich letterlijk in haar armen kon werpen. “Kom maar, je kan het wel. Vertrouw maar op jezelf. Als je valt, vang ik je op” hoorde ze zeggen. Hoe graag had ze deze woorden willen horen van haar ouders, van haar vrienden. Op deze woorden had ze zolang gehoopt, gewacht. “Als je valt, vang ik je op” hoorde ze nogmaals ergens in de verte. De kalme warmte die in deze woorden lagen overvielen haar en ze voelde de warmte door haar lichaam heen vloeien. Was dit dan haar moment? Had ze op dit gevoel, deze woorden gewacht? Ze deed haar ogen dicht, haalde diep adem en sprong…. De warme armen in.

Die zelfde armen vingen haar op en werden om haar heen geslagen en zorgden er voor dat ze weer in balans kwam. Ze stond daar in die armen die zo veilig aanvoelden, zo warm dat ze begon te huilen. Een stortvloed van tranen stroomden over haar wangen. Ze kon niet meer stoppen. Ze huilde en huilde tot ze geen tranen meer had en pas toen kalmeerde ze een beetje. Ze voelde dat de vrouw haar over haar hoofd aaide. “kom maar, het is oké, het komt helemaal goed”. Er waren geen gedachten meer. Haar hoofd was leeg. Haar lichaam voelde vermoeid en slap aan. Het enige wat er nog toe deed waren die twee warme veilige armen om haar heen en het weten dat ze het eindelijk had gedurfd.
*****

Mocht je na aanleiding van dit verhaal nog vragen, op of aanmerkingen hebben dan zie ik ze graag tegemoet.

Tot een volgend knuffelmoment
Liefs Virginia

drempel

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Conflicten, Stress Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Veiligheid bij jou

Veiligheid bij jou

Op mijn facebook pagina, Knuffel en Leun therapie, heb ik een vraag gesteld over veiligheid en knuffelen. Daar zijn mooie antwoorden op gekomen waar ik erg dankbaar voor ben. Je kan ze daar lezen en als je wilt mag je daar jouw antwoord ook een plekje geven. Ze zijn welkom.

Veiligheid binnen een knuffel. Wanneer voel je dat, wat voor gevoel krijg je dan? De antwoorden op deze vragen zijn voor iedereen anders. Het enige juiste antwoord op deze vragen is in jouw bezit.
Als ik jou dit soort vragen stel, vind ik het wel zo netjes als ik ze zelf ook kan beantwoorden. Hieronder heb ik geprobeerd zo goed mogelijk te omschrijven wanneer ik veiligheid voel en wat voor gevoel ik dan precies krijg. Maar eerst dit…..

*****
Voor mijn lieve vriend
Toen ik jou voor het eerst ontmoette, wist ik nog niet dat wij zo goed op elkaar afgestemd konden raken. Nooit zal ik ons knuffel moment vergeten dat er voor zorgde dat het mijn mooiste ooit zou worden. Ik heb er lang over nagedacht hoe dit moment te omschrijven wat uiteindelijk toch gelukt is. Ik ben je enorm dankbaar voor dat moment, dat gevoel toen ik mij veilig mocht voelen bij jou. Dank je wel dat je ooit deel uitmaakte in een voor mij belangrijke levensfase. Ik mis je nog steeds maar ben eeuwig blij dat ik je zo dichtbij kan halen.
Liefs Virginia

*****
“We moeten even knuffelen. Het is al té lang geleden”. Ik liep glimlachend naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen waarna hij hetzelfde bij mij deed. Zijn stevige armen voelden zo heerlijk warm. De milde geur van zijn after shave dwarrelde mijn neus in. Een zucht ontsnapte mij. Het gevoel van thuiskomen overviel mij zoals het mij altijd overviel als ik in zijn armen lag. Eindelijk veilig. Hij had gelijk dit was té lang geleden. Zijn rustige ademhaling zorgde ervoor dat ik mijn hoofd wat dieper in zijn schouder begroef. Ik sloot mijn ogen en stapje voor stapje gleed ik een andere wereld in. Mijn bekende wereld bij hem. Ik daalde de trappen af naar een natuurstenen ruimte die ik lang geleden bij hem achtergelaten had. Het zachte schijnsel van die ene brandende kaars verlichtte de ruimte. Ik keek rond en de intense stilte binnen die ruimte omhulde mij.Vrijelijk danste ik er zonder dat mijn tenen de grond raakten. Mijn lichaam nauwelijks voelbaar. De lucht die ik inademde voelde zo licht als een veertje. Mijn ademhaling ontdaan van alle noodzaak om te ademen. Ik voelde mij vrij. Luchtledig. Alles was goed. Er was geen oordeel alleen maar “zijn”. Op zijn adem ademde ik mee, kalm en licht. Onze buiken voelden elkaar, soms plagend gelijktijdig uitzettend, soms weer in eenheid met elkaar meebewegend in volledige verbintenis en geborgenheid bij elkaar.
*****

Dit zelf teruglezend overspoelt mij met gevoelens van geluk. Dat ik juist hem mocht ontmoeten, op dat moment in mijn leven was een groot geschenk. Zijn aanwezigheid koester ik nog elke dag.

Tot een volgend knuffelmoment
Liefs Virginia

knuffel juiste persoon

Geplaatst in Algemeen, Communiceren Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn – leunmoment

Leunen

Hoe lekker is het om weer eens tegen iemand aan te leunen. Je veilig en geborgen mogen voelen in deze wereld waar de druk alsmaar lijkt toe te nemen. Als kind deden we dit al. Fijn bij papa of mama op schoot, je letterlijk begraven, wegkruipen in die grote warme armen met een speen, duim, knuffeldoek of beertje. Je veilig, geborgen en beschermd voelen voor alles wat zich buiten die armen bevond. Daar in die armen was alles goed. Je wist dat je daar thuishoorde. Daar mocht en kon je zijn wie je was, en werd je volledig geaccepteerd. In die armen ontving je de onvoorwaardelijke liefde.

En nu ben je dan volwassen. Uitgegroeid tot een mooi mens. Maar betekent dat dat we geen behoeftes meer hebben? Natuurlijk hebben we die. Meer dan genoeg zelfs. Het is juist de behoefte om weer even tegen iemand aan te leunen die vaker voorkomt dan je denkt. Stel je eens voor hoe fijn het is om die armen weer om je heen te voelen. Volledige acceptatie te mogen ervaren. Je weer van die veiligheid mag genieten. Dat alles wat dan bij je bovenkomt er gewoon mag zijn, jij er mag zijn. Dat je weer even terug mag naar je kind zijn. Hoe fijn zou jij dat vinden?

“Mark” heeft deze ervaring gehad en daar naar eigen zeggen veel goeds aan over gehouden. Nu valt wat je meemaakt tijdens zo’n leunsessie bijna niet te verwoorden. Ik kan wel vertellen over wat ik zelf ervaar tijdens zo’n sessie, wat ik voel bij de ander maar om het volledig te kunnen begrijpen heb je ook de ervaring van de ander nodig. Ik begrijp dat het best lastig is je er een voorstelling van te kunnen maken. Toch wil ik het proberen je er iets van mee te geven.
Hiervoor heb ik toestemming van “Mark” gekregen om een klein deel van zijn sessie met je te delen.

*****
Met een verse kop koffie voor ons op tafel vertelde Mark over zijn leven. “Mark” kwam over als een energieke zelfverzekerde man die al heel wat had bereikt. Hij was nu op het punt gekomen dat hij graag een partner wilde waar hij zijn leven mee kon delen. Oh, hij had wel een aantal relaties gehad, maar die verbrak hij telkens na verloop van tijd. Hij wilde graag op zoek naar de reden daarvan. Na wat vragen en uitleg van mijn kant, dat alles oké was wat er zou komen, welke enige regel ik hanteerde, stelde ik hem voor aan de slag te gaan.

“Mark” zat tegen mij aan en moest bekennen dat hij dit toch een nogal vreemde gewaarwording vond, echt leunen tegen een vrouw aan. “Niet bepaald iets mannelijks” grapte hij nog voor hij zijn draai op het kussen had gevonden. Ik knikte begripvol en liet hem een momentje om zich op z’n gemak te gaan voelen. Op het moment dat ik merkte dat hij dat punt was genaderd hielp ik hem langzaam afdalen in zichzelf. Hij stond het mij toe deelgenoot te worden van zijn verleden.

De sessie verliep tot nu toe heel ontspannen tot hij op een punt belandde waarbij ik merkte dat het voor hem moeilijker werd. Ik voelde de spanning ook bij hem toenemen. Ik boog mij lichtjes zijwaarts en zag de trekken in zijn gezicht verharden. Zacht vroeg ik hem te omschrijven wat er nu met hem gebeurde. Na enige aarzeling vertelde hij over zijn vader die hem vroeger in de steek gelaten had. Hij voelde zich weggezet, weggegooid alsof hij een wegwerpartikel was. Daarna zei hij niets meer, werd het stil. Dat er nog steeds beweging gaande was merkte ik aan zijn, in het begin, zacht schokkende schouders. Al snel daarna werd het verdriet groter en het schokken van zijn schouders heftiger. Ik merkte dat met zijn verdriet ook veel boosheid mee kwam. Zijn handen balden zich tot vuisten en ik hoorde hem zacht schelden. Zijn lichaam in boos verzet. Na verloop van tijd werd hij rustiger en veranderde van houding. Hij trok zijn knieën op, sloeg zijn armen erom heen en stak zijn hoofd tussen zijn knieën. “Sorry” hoorde ik hem mompelen. Ik bleef stil zitten en zei niets, liet hem bij zichzelf en wachtte af wat er komen ging. Na enige tijd werd hij wat rustiger en strekte hij zijn benen voor zich uit. Schoof hij met zijn rug weer tegen mij aan en legde zijn armen losjes op zijn benen. Zo tegen mij aanzittend begon hij zacht te praten over zijn jeugd, zijn vader, zijn bindingsangst, zijn angst voor verlies. Zijn overleden moeder, met wie hij zo’n goede warme band had gehad. Bij haar kon hij altijd terecht. Van haar kreeg hij de arm om hem heen als hij het moeilijk had. “ik heb er alles voor over om haar weer even te mogen voelen” verzuchtte hij. Op dat moment sloeg ik mijn armen om hem heen en wiegde hem zacht heen en weer…………………

*****

Na overleg met “Mark” heb ik besloten deze verkorte versie van zijn sessie tot dit punt te delen. Na de volledige sessie hebben we nog even een nagesprek gehad waarin hij aangaf verrast te zijn door wat het “simpele” leunen hem had gebracht. Ik ben hem dan ook zeer dankbaar dat ik deelgenoot heb mogen zijn van zijn ervaring.

Deze keer over leunen
De volgende keer over……… dat is voor de volgende keer

Ik ben benieuwd wat jij ervaren hebt bij dit verhaal en of je iets ervaren hebt. Als je dat wilt delen, laat dan gerust een reactie achter.

Virginia

Leunmomentje

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Relatieproblemen, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , ,

Knuffelen: het doet zo goed

“Knuffelen? Geef mijn portie maar aan Fikkie”. Ja, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Met grote belangstelling vraag ik dan naar hoe deze “Fikkie” het knuffelen ervaart. Je zou de gezichtsuitdrukkingen dan eens moeten zien. Variërend van opperste verbazing (grote ogen onder hoog opgetrokken wenkbrauwen, met een beetje vage blik) “waar hééft zij het over” tot de “heb je haar weer” gezichtsuitdrukking.

Leuk is om er dan op in te gaan en een gesprek te beginnen over diezelfde Fikkie. Hoe deze het knuffelen ervaart. Meestal zijn ze dan wel van de eerste “schrik” bekomen en wordt er aarzelend gestart met antwoord geven. De verhalen/ervaringen zijn té leuk om niet te delen. Vandaar dat ik ook in deze blog een ervaring uit eigen knuffelhoek met je deel.

******
Zo liep ik eens door een winkelcentrum en kwam ik telkens een ouder echtpaar tegen dat hand in hand langs de winkels liep. Ik vond dat er maar knusjes uitzien en kreeg daar zo’n warm gevoel van, dat ik na een tijdje op ze af liep en ze vertelde dat ik het zo leuk vond dat zij hand in hand liepen. “betekent dat dat u ook nog knuffelt met elkaar?” hetgeen mij het “bekende” antwoord opleverde van de man. Meteen zette ik mijn meest belangstellende blik op om hem te vragen naar Fikkies knuffel ervaring. Zijn vrouw keek mij aan en knipoogde. “Oh die vindt dat heerlijk hoor” sprak ze, haar man met een vrolijke grijns aankijkend. Ondertussen begonnen zich bij mij toch wat lachkriebels te ontwikkelen. Ik had zo’n vermoeden waar de vrouw heen wilde. “Fikkie, sprak ze, wordt er zo relaxt van, alle stress verdwijnt als sneeuw voor de zon, krioelt alle kanten op en vraagt om meer als er met knuffelen gestopt wordt”. De man, waaraan ik kon merken dat hij zich toch wat ongemakkelijk begon te voelen met het antwoord van zijn vrouw, keek haar met een lichtelijk verbaasde, niet begrijpende blik aan. “Maar lieverd, we hebben toch helemaal geen hond” zei hij ietwat verbouwereerd. Spontaan barstte zijn vrouw in lachen uit, liep op mij toe om mij even te knuffelen en fluisterde in mijn oor “ik moet je even knuffelen als dank je wel”. En zo stonden we een aantal relaxte momenten “geknuffeld” met elkaar.
******

Ik vind het gewoon leuk om mensen vragen te stellen over knuffelen. Ik krijg de leukste verhalen en antwoorden en heb het geluk zelf geknuffeld te worden als voorbeeld “hoe” ze dat dan doen. Op mijn vraag hoe men knuffelen ervaart heb ik ooit eens een prachtig antwoord gekregen: Knuffelen is als een goede meditatie. Je voelt de warmte van elkaar, geborgenheid, vertrouwen, veiligheid. In een knuffel vind je elkaar maar bovenal je rustige zelf.
Mooi he.

Heb jij ook een knuffel moment dat je wilt delen? Ik zie ze heel graag tegemoet in het reactieveld.
Van mij een warme knuffel voor jou. Tot het volgende knuffelmoment
relaxte knuffelhond 1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , ,

Het leven is een uitdaging!

Financiële problemen zijn er vaak niet zomaar. Ik heb al vele voorbeelden van mensen in financiële nood voorbij zien komen binnen mijn werk. Vaak gekoppeld aan psychische problematiek. Meestal wordt de hulp pas gezocht, wanneer de problemen niet meer te overzien zijn. Ik daag de mensen die dit lezen en zich hierin herkennen uit om contact met mij te zoeken. Ik kan dan samen met jouw kijken wat voor hulp er nodig is om zaken te ordenen. Ik begrijp dat er vaak schaamte bij komt kijken, maar ga de uitdaging aan en stel je vragen om over te gaan tot actie of problemen waar je tegenaan loopt op te lossen. Bij mensen die ik ondersteund heb merk ik dat zij vaak opgelucht zijn dat er actie ondernomen wordt. Zij vinden het fijn om de problemen of vragen die zij hebben te bespreken. Ze zijn trots dat zij de stap genomen hebben en ervaren daardoor meer rust. Een luisterend oor en begrip voor de situatie waar mensen zich in bevinden is vaak genoeg om een start met elkaar te maken.

Het leven is een uitdaging! Ga jij samen met mij aan de slag…..

SAMSUNG CAMERA PICTURES
Groet Dennis Mateijsen Register stresscounselor.
Website:www.scbe.nl
Mail:scbe@home.nl

Geplaatst in Algemeen, Financiële problemen, Stress

Online partnerrelatietherapie voor volwassenen met autisme.

Online partnerrelatietherapie voor volwassenen met autisme.

 

Mensen met een autisme spectrum stoornis schieten volgens de DSM-5 tekort in hun sociale communicatie en sociale interactie en kennen beperkte, repetitieve gedragspatronen, interesses en activiteiten. De ernst van de stoornis uitgedrukt in de mate van ondersteuningsbehoefte, die zeer substantieel (niveau 3) tot gering (niveau 1) kan zijn.

Veel van de mensen met een autisme heeft bijkomende somatische of genetische aandoeningen, andere ontwikkelingsproblemen zoals adhd, andere psychiatrische stoornissen en omgevingsproblemen. De stoornis kan gezien het bovenstaande een levenslange handicap genoemd worden die vooral interactioneel de nodige beperkingen, frustraties en teleurstellingen oplevert voor zowel de persoon met autisme als, in het geval van een relatie, voor degene ander.

Mensen met deze sociale contactstoornis hebben dan ook een grote kans op relatie problemen.

 

In deze relatie therapie worden er een aantal principes aangereikt om de partner relatie therapie vorm te geven. Gewerkt word met vooral aanwijzingen en directieven.

De therapie zal in principe online plaatsvinden en er wordt op de volgende wijze gewerkt:

 

Beperkt aantal zittingen.

Het bij de start van de behandeling maken van afspraken over het aantal sessies geeft degene met autisme duidelijkheid en overzicht, waar die vanuit zijn beperking veel behoefte aan heeft.

 

Welomschreven doelen.

Mensen met autisme zijn gebaat bij concrete, welomschreven doelen om aan te werken.

 

Een positieve context.

Er is niet alleen aandacht voor klachten, problemen en beperkingen, maar ook voor mogelijkheden, veerkracht, sterke kanten en oplossingen. De partner zonder autisme kan gaan inzien dat ‘houden van’ bij iemand met autisme eerder tot uiting zal komen in concrete activiteiten dan in emotionele wederkerigheid.

 

Het geven van aanwijzingen en herstructurering.

Gewerkt word met onder andere aanwijzingen, suggesties, cognitieve herstructurering, raadgevingen, opdrachten, huiswerk en stapsgewijze instructies.

 

Gericht op actie.

Deze partnerrelatietherapie is niet primair gericht op het reflecteren op ervaring en gevoelens, maar op het ondernemen van actie: het veranderen van gedrag, het verbeteren van sociale vaardigheden en het oplossen van problemen in de sociale interactie.

Voor de partner zonder autisme is er ruimte voor reflectie op ervaringen en gevoelens.

 

 

 

 

Â

Geplaatst in Algemeen, Autisme, Relatieproblemen

Mindfulness als behandelmethode voor stress vermindering

Mindfulness als behandelmethode voor stress vermindering bij mensen met autisme.

Mindfulness is sterk in opkomst binnen de geestelijke gezondheidszorg en kan worden geplaatst in de nieuwste generatie van gedragstherapieën.

De twee bekendste vormen van mindfulness zijn:

  • Mindfulness-Based-Stress-Reduction (MBSR)
  • 2-Mindfulness-Based-Cognitive-Therapy (MBCT).

MBSR is ontwikkeld door Jon Kabat-Zinn en losgemaakt van zijn boeddhistische achtergrond.

MBCT is ontwikkeld door Segal, Williams & Teasdale waarbij Mindfulness wordt

gecombineerd met cognitieve therapie.

Dit Mindfulnessprotocol van Annelies Spek (2011) is gebaseerd op MBSR omdat de combinatie van Mindfulness-oefeningen en cognitieve oefeningen teveel van mensen met autisme zou kunnen vragen. Toepassing van MBCT vraagt immers veel schakelen, veel tijd en een te hoge belasting.

Volgens Annelies Spek (2010) wijst onderzoek uit dat Mindfulness effectief kan werken voor mensen met autisme. Er is sprake van een afname van somberheidklachten, negatieve gevoelens en dwangmatig piekeren. Deze therapie kan daarbij helpen bij het omgaan met depressieve klachten, burn-out, en angsten.

Vroeger werd gedacht dat de lijdensdruk van mensen met autisme alleen verminderd kon worden door aanpassingen in de omgeving. Uit ditzelfde onderzoek blijkt dat mensen met autisme hun lijdensdruk zelf kunnen verminderen door thuis oefeningen toe te passen, die zij bij de mindfulnessbehandeling hebben geleerd. Hoewel bekend is dat mensen met autisme vaak moeite hebben met generaliseren, blijken zij hier wel toe in staat. Een mogelijke verklaring hiervoor is dat voor Mindfulness weinig communicatie nodig is, het inzicht in eigen en andermans gevoelens en gedachten staan niet centraal en er worden concrete technieken aangeleerd om met moeilijke situaties om te gaan. Verder worden overprikkeling en overbelasting voorkomen door de aandacht te leren richten. Want daar gaat het bij Mindfulness om: de aandacht leren richten en leren accepteren van de situatie zoals die nu is waardoor je lichaam kan ontspannen en je gemakkelijker kunt nadenken en mindert piekert

Uit bovenstaande blijkt dat Mindfulnessprotocol gebaseerd op MBSR een belangrijke meerwaarde kan hebben voor de vermindering van stressklachten bij mensen met autisme.

De Mindfulness – groepstherapie voor volwassenen (met autisme) welke u aangeboden wordt kan zeker een bijdrage leveren om zelfstandig deze oefeningen toe te passen.

Om enigszins bekend te raken met Mindfulness kan men de onderstaande oefeningen uitproberen.

DE DRIE KLEINSTE MINDFULNESSOEFENINGEN

Kost het je moeite om geregeld aan Mindfulness te doen.

Begin dan met de drie stappen te maken naar de kleinste Mindfulnessoefeningen die er zijn!

De eerste stap: neem het je voor.

De tweede stap: doe het dan ook.

Derde stap: maak er een gewoonte van.

DE DRIE KLEINSTE MINDFULNESSOEFENINGEN ZIJN:

1. ADEMHALING MET AANDACHT DOEN

Je volgt 1 ademhaling met aandacht. Je voelt hoe de lucht je neus instroomt, voor in je neus voelbaar, volgt hem door je keel naar je borst, voelt je borst rijzen, je buik uitzetten, en je voelt die weer inzakken en  de lucht weer je lichaam uitgaan.
Dit kun je overal en in elke situatie doen: je adem heb je altijd bij je, het kost nauwelijks tijd, en kan je helpen even te vertragen, je bewust te worden van jezelf, en je opnieuw te focussen.

2. ELKE KEER ALS JE EET OF DRINKT 1 MOMENT PROEVEN EN WAARNEMEN
Elke dag bevat veel momenten waarop we iets eten of drinken. Of het nu je avondmaaltijd thuis is of een slokje water ergens bij een kraan….. Al deze situaties lenen zich ervoor even een moment je aandacht in het hier en nu te brengen en je open te stellen. Je kunt je aandacht richten op de zintuiglijke ervaring, geur, smaak, temperatuur, Zo creëer je een heel aantal pauzemomenten per dag waarbij je kort van de doe- naar de zijnstand schakelt.

3. ELKE KEER ALS JE BUITEN KOMT JE EVEN OPEN STELLEN: Je trekt de deur achter je dicht en neemt een moment om te voelen en ervaren: de temperatuur, de lucht tegen je huid, de wind, regen of zon. Voel je je huid tintelen of reageren op de lucht? Hoe is het licht? Je kunt even naar de lucht kijken en diep inademen, en ruiken hoe het ruikt. Wat hoor je? Zijn er vogels aan het fluiten, hoor je verkeer of stemmen, hoor je de wind door de bomen waaien?

Door je deze 3 oefeningen eigen te maken help je jezelf enorm. Hierdoor ontstaat er een regelmaat van stres verminderende momenten door de dag en de week heen. Het helpt je om sneller bewust zijn van wat er om je heen gebeurt, en meer doorkrijgen hoe het met jezelf gaat.

Uiteraard is er meer mogelijk. Als je elke dag een half uur of drie kwartier kunt reserveren voor Mindfulnessoefeningen, dan zal je daar veel aan hebben. Maar ook deze 3 kleine oefeningen kunnen een waardevol effect hebben in je leven.

Louis de Wit psychotherapeut BIG geregistreerd.

Uit: “CC BY-NC-ND © 2017  2017 Hende Bauer van het Centrum voor Mindfulness Den Haag, www.centrummindfulness.nl

 

Geplaatst in Algemeen, Autisme, Stress

Wat ter sprake komt bij de groepssessies partners van mensen met autisme.

Waar gaan we het onder andere met elkaar over hebben tijdens deze groepssessies: 

 Het aspect de sociale interactie:

  Een gebied, waarin veel mensen met een partner met autisme geconfronteerd kunnen worden met problemen in het contact met hun partner. Waarschijnlijk is dit dan ook voor veel mensen zonder autisme herkenbaar.

In de vijf thema groepssessies word dit met elkaar besproken en met elkaar van gedachten te wisseld. Herkenning van en vernemen hoe anderen met deze problemen om gaan of om mee proberen te gaan geeft immers ondersteuning en begrip met daarbij mogelijkheden om zelf het contact met de partner proberen te verbeteren.
Als onderstaande voor u herkenning oproept in het contact met uw partner kan de thema groepssessies “mensen met een partner met autisme” u verder helpen.

Volwassenen met autisme hebben vaak moeite met het afstemmen op een sociale situatie, communicatie en informatieverwerking.

Ze zijn vaak rigide in hun denk- en gedragspatronen. Leven soms in een eigen wereld en gaan hun eigen gang zonder dat ze last of notie hebben van de rest van het gezin. Het is voor hen erg prettig als de omgeving zich houdt aan hun gewoonten en eigenaardigheden.
Maar dit zorgt binnen een gezinssituatie doorgaans voor de nodige problemen.

De communicatie is, als het om gevoelens gaat, meestal niet al te diepgaand en wederkerig. Mensen met autisme zijn dan ook het meest gebaat bij communicatie op feiten. Veelal hebben mensen met autisme moeite met de non-verbale communicatie zoals gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal.

Het is veel mensen en zeker vrouwen veelal eigen om tussen de regels door hun boodschap af te geven. (oh, nee gaat wel hoor….. , terwijl je eigenlijk bedoelt; nee, gaat helemaal niet, ik wil jouw aandacht en steun) “Dit het gaat wel hoor” wordt door de partner met autisme letterlijk opgevat. Je krijgt dan op deze manier niet de response die je eigenlijk graag zou willen.
Wil je aandacht en steun van je partner, dan zal je dat ook moeten zeggen!

Voor de partner met autisme is het niet altijd duidelijk wat de sociale regels zijn.
Soms willen mensen een mening horen, soms ook niet
Soms is het gepast te zwijgen, soms niet
Soms kun je eerlijk zijn, soms kun je beter niets zeggen.
Soms wil de partner zonder autisme vrijen maar soms ook niet.
Soms moet je alleen luisteren en niet met oplossingen komen.

Hoe krijgt iemand met autisme zekerheid wanneer wel en wanneer niet?
Vooral de sociale regels zijn niet zo gemakkelijk vast te stellen. Dit kan per situatie verschillen. De regels veranderen soms per situatie en mensen zonder autisme houden zich niet altijd aan deze regels. Veel mensen met autisme trainen zichzelf in het aanleren in hoe te reageren in bepaalde situaties. Dat wil echter wel eens mis gaan waardoor het voor de partners zonder autisme pijnlijke situaties kunnen ontstaan.

Wat doe je als je visite hebt en je partner gaat zomaar naar bed of gaat achter de computer.
Of:
Hij/zij geeft in gezelschap zijn ongezouten mening waardoor je in een lastig parket komt.

Hij/zij maakt geen oogcontact maakt en de anderen denken dat hij ontwijkend, onzeker of onbeleefd is.
Hij/zij gecorrigeerd je in het openbaar als je vertelt dat:
Je het hele huis hebt schoon gemaakt. (alleen de woonkamer en de badkamer)
Jouw kinderen de hele dag vervelend waren. ( ze waren pas om 3 uur vrij van school)
Het al dagen regent (het was een uur geleden nog droog)
De gevoelens achter jouw uitingen worden door je partner met autisme veelal niet begrepen maar rationeel opgepakt en gecorrigeerd.

Bron: www.auticomm.nl,december 2008
Autismespectrum stoornissen bij volwassenen Annelies Spek

 

 

Geplaatst in Algemeen, Autisme

thema groepssessies voor mensen met een partner met autisme(Gewijzigde dagen en data).

Beste mensen,

Zoals al een tijd geleden aangekondigd starten er nu thema groepssessies voor mensen met een partner met autisme.

Deze groepssessies bestaat uit 5 bijeenkomsten waarbij iedere sessie zijn eigen onderwerp heeft. De sessies met hun onderwerpen zijn hieronder weer gegeven.

De online thema groepssessies voor mensen met een partner met autisme zijn verplaatst naar de donderdagavond in maand maart. Mensen die zich nog niet hebben opgegeven zijn dus alsnog in de gelegenheid dit te doen

Deze online groepssessie zullen plaats vinden  in de groepssessie ruimte van  Online Hulpverlening Nederland, zie:  https://www.wijvoorjou.nl

Deze groepssessies bestaat uit 5 bijeenkomsten waarbij iedere sessie zijn eigen onderwerp heeft. De sessies met hun onderwerpen zijn hieronder weer gegeven.

Sessie 1-donderdag  1 maart 20.30 uur: Kennismaking en inleiding tot autisme

Sessie 2-donderdag 8 maart 20.30 uur: Kenmerken van autisme

Sessie 3-donderdag 15 maart 20.30 uur: Gebrek aan wederkerigheid binnen de relatie

Sessie 4-donderdag 22 maart 20.30 uur: Passiviteit en gebrek aan initiatief

Sessie 5-donderdag 29 maart 20.30 uur: Omgaan met autisme: Kinderen en opvoeding

De kosten voor deze 5 sessies bedragen slechts  € 25,- per persoon. Betaling via de site: www.wijvoorjou.nl.

 

De sessies zijn wekelijks en duren 1 uur en 30 minuten. Om deel te kunnen nemen aan deze sessies is het van belang dat u beschikt over een microfoon en camera aansluiting. Het gebruik van de camera is facultatief.

Wilt u deel nemen aan deze groepssessies dan kunt u zich per mail opgeven bij Louis de Wit mailadres withelpt@msn.com.

In afwachting van uw aanmelding,met vriendelijke groet,

Louis de Wit psychotherapeut – BIG geregistreerd.

Geplaatst in Algemeen, Autisme

De hechtingstheorie-1

 

De hechtingstheorie-1

De hechtingstheorie beschrijft en verklaart terugkerende relatiepatronen en overlapt in aanzienlijke mate de inter-persoonlijke theorie.

De hechtingstheorie is een visie op de ontwikkelingspsychologie.

De psychiater/psychoanalyticus John Bowlby (1909-1990) staat bekend als de grondlegger van deze theorie.

Volgens hem hebben kinderen het nodig om te ervaren dat hun belangrijkste verzorgers aandacht en zorg voor hen hebben en op de juiste wijze reageren op hun signalen. Ze ervaren daardoor veiligheid die hun een basis geeft om levenslustig, initiatiefrijk en sociaal in het leven te kunnen staan.

Bowlby beschreef drie hechtingsstijlen als uitkomst van ervaringen in de kindertijd.

De zekere hechtingsstijl (gebaseerd op ervaringen van veilige verbondenheid),

  1. Angstig-ambivalente gehechtheid (gebaseerd op verlatingsangst)
  2. Angstig-vermijdende gehechtheid (gebaseerd op bevroren verlatingsangst en hopeloosheid).
  3. Gedesorganiseerde gehechtheid. die voortkomt uit ernstige traumatisering in het eerste levensjaar of uit onvoorspelbaarheid van de kernverzorger

Dissociatieve stoornissen komen het meest voor bij deze laatste stijl.

De veilige/zekere hechting vormt de basis voor een goede verdere sociale ontwikkeling. Het wereldbeeld van deze personen is er een van veiligheid en vertrouwen. Op basis hiervan kunnen zij zich gemakkelijker met anderen identificeren of met anderen meevoelen (empathie). Ook andere sociale vaardigheden worden gemakkelijker opgebouwd op basis van de veiligheid die vroege ervaringen van verbondenheid bieden. Dit leidt er uiteindelijk toe dat mensen die zelf als kind een goede hechting hebben ervaren, later ook hun kinderen vaak een goede hechting kunnen bieden: een beschermende factor.

Hechting en prikkeling

Vanuit de hechtingstheorie wordt gesteld dat er sprake moet zijn van een

optimaal prikkelniveau, om het proces van metalliseren tot een goed einde te brengen. Te heftige prikkels (trauma’s) of te weinig (bij voorbeeld depressie van een van de verzorgers) kan leiden tot stilstand, of zelfs terugdraaien van het mentaliseringsproces. Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Wanneer sprake is van overprikkeling, en dus van een onveilige hechting, dan zal het kind zich in de onveilige omgeving gerepresenteerd zien, met angst en frustratie als gevolg. Het uiteindelijke resultaat zal veelal leiden tot terugtrekking en zelfdepreciatie.

Bij volwassenen zien we hechtingsproblematiek onder andere terugkomen in persoonlijkheidskenmerken. In verergerde zin spreken we van persoonlijkheidsstoornissen.

Zie hiervoor de D.S.M.5

We kunnen verschillende karaktertrekken die tot problemen leiden, mede begrijpen vanuit de voorgeschiedenis van een persoon. Tot in hoeverre is er sprake is geweest van een veilige hechting? De basishouding die is ontstaan kan ‘gehechtheidstijl’ genoemd worden ( van John Bowlby)

De drie gehechtheidstijlen van Bowllby, welk zich kunnen ontwikkelen bij onveilige hechting kunnen tot problemen leiden onder invloed van stressoren.

Hiervan kan sprake zijn bij verschillende life-events, zoals het aangaan van een intieme relatie, het krijgen van kinderen, het belanden van de kinderen in het losmakingproces en het uit huis gaan, Stress factoren in de arbeidssfeer maar ook het beëindigen van het arbeidsproces.. Verschillende psychische problemen kunnen hiermee samenhangen, zoals stemmingsproblematiek, angstproblematiek en partnerrelatieproblematiek.

Gedragspatronen die hierdoor ontstaan kunnen in gehechtheidstijlen worden samengevat.

Bowlby heeft drie gehechtheidstijlen gecategoriseerd.

  1. Angstig-ambivalente gehechtheid (gepreoccupeerde gehechtheid): dit is ontstaan in de kindertijd wanneer de hechtingsfiguur wissend beschikbaar was. Er werd onvoldoende zekerheid en vertrouwen geboden waardoor het kind zich als mens geliefd en beschermd voelde. Het hechtingssysteem werd hierdoor als het ware over geactiveerd.

Bij een kind wordt dit zichtbaar zoals het zich angstig vastklampt, de ander achtervolgt en/of op een agressieve manier om aandacht vraagt.

In de volwassenheid zien we deze patronen ook. Deze mensen kunnen slecht omgaan met (negatieve) emoties. Ze lijken zich in intieme relatie snel afgewezen te voelen. Er lijkt een voortdurende waarborg te moeten zijn voor troost en zorg. Er is angst voor verlating waardoor ze zich aan hun partner vastklampen. Ze kunnen achterdochtig zijn, moeite hebben om de ander vrij te laten (ook hun eventuele kinderen) en interpreteren afstand nemen als afwijzing. Vanwege die onzekerheid willen ze de ander steeds

controleren. Het is alsof ze geen eigen benen hebben om op te staan. Ze

menen zonder de ander niets te zijn.

  1. Angstig-vermijdende gehechtheid (gereserveerde gehechtheid): dit ontstaat als het kind de hoop op respons heeft opgegeven en duidelijk is geworden dat het alleen op zichzelf kan rekenen. De hechtingsfiguren (veelal de ouders) waren weinig beschikbaar. Ze negeerden de emoties van het kind of deden dit af als aanstellerij.

Het kind heeft geleerd om zich terug te trekken en contact te vermijden om het (aangeboren) hechtingssysteem te deactiveren en hechtingsbehoeften te onderdrukken.

Het heeft zichzelf geleerd dat uitingen van emotionele afhankelijkheid en pijn beter niet gedaan kunnen worden om zichzelf tegen de pijn van de onbereikbare hechtingsfiguren te beschermen. Daardoor hebben ze geleerd zich flink te gedragen.

Autonomie en zelfredzaamheid heeft reeds vroeg de overhand genomen ten koste van de hechting.

In de volwassenheid zien we deze gehechtheidstijl als volgt terug. De vermijdend gehechte mens gedraagt zich graag autonoom. Hij rekent niet op de ander maar richt zich op het werk.

Het kernconflict is angst voor emotionele afhankelijkheid en nabijheid. Je moet vooral op jezelf vertrouwen want hulp van anderen is niet vanzelfsprekend. Dit ‘zelf doen’ houdt ook veel ‘alleen zijn’ in.

Deze stijl wordt als superieur beleefd waardoor men zelfstandigheid en zelfredzaamheid als het enig juiste zien. Ze zullen daarom de ander niet snel bij hun problemen betrekken en een hulpvraag van de partner ook moeilijk verdragen. (Ze zullen uit zichzelf niet snel naar

een therapeut gaan.) Er is als het ware een overregulatie van gevoelens ontstaan, waardoor zowel negatieve als positieve gevoelens geremd worden.

  1. Gedesorganiseerde gehechtheid (onopgeloste gehechtheid): in de interactie tussen verzorgers en kind is aanklampen (angstig-ambivalent) noch vermijden (angstigvermijdend) effectief gebleken om zich veilig te voelen. De hechtingspersonen zijn tegelijkertijd de oorzaak van de angst maar ook de enige bron van troost, waardoor het kind niet meer weet waar het aan toe is. De verzorgers zijn onvoorspelbaar geweest in het uiten van aandacht en agressie, vaak gepaard gaande met verwaarlozing. Deze kinderen zijn niet in staat geweest een eenduidig innerlijk werkmodel te ontwikkelen,

maar blijven innerlijke representaties houden van hulpeloosheid aan de ene kant en vijandigheid aan de andere (Nicolai, 2001). Uit onderzoek blijkt dat deze gehechtheidstijl een duidelijk verband heeft met latere psychopathologie, zoals borderline persoonlijkheidsproblematiek en dissociatieve stoornissen.

Het kind heeft niet alleen geleerd dat anderen niet beschikbaar zijn, maar ook dat het zelf niet bij machte is zijn heftige emoties te reguleren. Het vertoont kenmerken van beide bovenbeschreven gehechtheidstijlen.

In de volwassenheid zien we deze patronen terug in b.v. de boodschap: “kom dichtbij want ik heb je nodig, maar ga weg want ik stik.” De verlangde nabijheid maakt ook weer angstig en moet tenietgedaan worden. Dit dilemma is onoplosbaar wat destructief werkt in intieme relaties. Emoties kunnen niet gereguleerd worden, met geweld tot gevolg. Wanhoop en woede wisselen zich in snel tempo af.

Therapie bij hechtingsproblematiek.

Onveilig gehechte mensen melden zich voor therapie vaak aan omdat ze somber en angstig zijn en moeite hebben relaties aan te gaan of te onderhouden. Vaak zijn zij wel in staat goed voor anderen te zorgen, maar zij slaan hun eigen grenzen en behoeften in de wind. Dat leidt vaak tot een ernstig overbelast voelen.

In therapie zal in eerste instantie de nadruk liggen op het aangaan en onderhouden van een goede (= veilige) samenwerkingsrelatie tussen patiënt en therapeut. Daarnaast zal de patiënt leren naar zichzelf te leren luisteren en dat te doen wat goed is voor zichzelf, zichzelf leren begrenzen en op een veilige manier nieuwe relaties leren aangaan. Om dit proces te doen slagen is er veelal sprake van langlopende therapieën.

Ook blijkt schematherapie (ontwikkeld door Young) een bruikbare therapie te zijn. Schematherapie is een integratieve psychotherapie voor mensen met persoonlijkheidsproblematiek. Het is een integratie van theorie en technieken uit de cognitieve gedragstherapie, de inter-persoonlijke psychotherapie, de Gestalttherapie, de psychodynamische therapie en hechtingstheorie.

Niemandskinderen

Niemandskinderen zijn niet van hun ouders, omdat hun ouders niet liefdevol

waren;

ze zijn niet van zichzelf, omdat ze ook niet van zichzelf kunnen houden;

ze zijn niet van hun omgeving, wanneer die omgeving niets doet en ingrijpt;

ze zijn niet van de hulpverlening, wanneer ze daar niet terechtkomen of wanneer de hulpverlening faalt;

ze zijn later niet van hun partners, wanneer ze zich niet kunnen binden;

en zijn niet van de eventuele kinderen die worden geboren, wanneer ze – in het

ergste geval – ook niet van hun eigen kinderen kunnen houden.

Carolien Roodvoets psychotherapeute.

Literatuur:

Psychiatrie, disbalans in de samenhang van de wezendelen Erik Beemster

Verklaringsmodellen voor de ontwikkeling van individu tot persoon Oei, T.I.

Hier ben ik, existentiële angst in relatie tot hechtingsproblematiek, Ellie Keizer

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Depressie, Relatieproblemen