Bipolaire stoornis of manisch depressieve stoornis

Vraag je je misschien weleens af of je aan een bipolaire stoornis lijdt…

Onderstaande vragen kunnen je daarbij wellicht helpen:

Er volgen nu eerst 10 vragen die betrekking hebben op een manische episode

Stap 1 van 4

1. Heb je een periode gehad waarin je jezelf zo goed, of zo hyperactief voelde dat andere mensen vonden dat je te druk was?

Ja

Nee

2. Heb je een periode gehad waarin je niet jezelf was waardoor je in de problemen kwam?

Ja

Nee

3. Heb je een periode gehad waarin je zo prikkelbaar was dat je tegen andere mensen schreeuwde of een gevecht of een ruzie begon?

Ja

Nee

4. Heb je een periode gehad waarin je veel meer zelfvertrouwen had dan normaal?

Ja

Nee

5. Heb je een periode gehad waarin je veel minder sliep dan gebruikelijk, zonder dat je daar last van had?

Ja

Nee

Stap 2 van 4

6. Heb je een periode gehad waarin je veel spraakzamer was of veel sneller sprak dan gebruikelijk?

Ja

Nee

7. Heb je een periode gehad waarin gedachten door je hoofd joegen of je jouw gedachten niet kon remmen?

Ja

Nee

8. Heb je een periode gehad waarin je zo makkelijk afgeleid werd door jouw omgeving dat je moeite had om je goed te concentreren of je gedachten er bij te houden?

Ja

Nee

9. Heb je een periode gehad waarin je veel actiever was en veel meer dingen deed dan normaal?

Ja

Nee

10. Heb je een periode gehad waarin je dingen deed die ongebruikelijk waren voor jou, of waarvan andere mensen zouden kunnen denken dat het overdreven, onverstandig of riskant was?

Ja

Nee

Er volgen nu 10 vragen die betrekking hebben op een depressieve episode

Stap 3 van 4

11. Geniet je nog steeds van de dingen waar je vroeger ook van genoot?

Ja

Nee

12. Kan je lachen en de dingen van een vrolijke kant bekijken?

Ja

Nee

13. Denk je regelmatig aan de dood?

Ja

Nee

14. Heb je het gevoel alsof alles moeizamer of trager gaat?

Ja

Nee

15. Word je vaak vroeg wakker?

Ja

Nee

Stap 4 van 4

16. Denk je dat je teveel slaapt?

Ja

Nee

17. Heb je nog interesse voor hoe je eruit ziet?

Ja

Nee

18. Kan je van een boek genieten, of van een radio- of televisieprogramma?

Ja

Nee

19. Voel jij je ergens schuldig over?

Ja

Nee

20. Verhinderen de klachten je te leven als je dat normaal zou doen?

Ja

Nee

Als je meer dan de helft van deze vragen met ja hebt beantwoord en/of bij twijfel is het verstandig om contact op te nemen met jouw huisarts. Hij/Zij kan samen met jou nagaan of het nodig is om verdere stappen te nemen. Bijvoorbeeld doorverwijzen naar een deskundige en/of medicijnen voorschrijven.

Ook bij vermoeden dat jij of een familielid aan bipolaire stoornis lijdt, is het raadzaam professionele hulp in te schakelen.

Geplaatst in Algemeen, Depressie

Knuffel-inn De liefdevolle knuffel

Lieve mensen

Soms lukt het niet om iets te delen door één of meerdere redenen. Eén reden is dat ik zelf een ongelooflijke ontwikkeling heb doorgemaakt waardoor het bloggen even heeft stilgestaan. Nu het rustiger is is er ook weer tijd voor andere leuke dingen waaronder bloggen. Deze blog gaat wederom over een mooi knuffelmoment waaruit blijkt wat deze kan betekenen op elk moment.
Enjoy!!!

*****
“Mam”. Jette’s moeder is ziek. Heel erg ziek”.

De dokter was langsgekomen en had gezegd dat ze een long ontsteking had. Jette en zij waren er zo van geschrokken. Als ze nu maar niet dood ging. Een jaar eerder was haar vader overleden en sindsdien hielp Jette haar moeder mee om voor haar twee kleine zusjes te zorgen. Gerda was naar mama gerend om het verschrikkelijke nieuws te vertellen. Ze wist nog dat mama verschrikt keek en al het bestek op tafel smeet, haar schort afdeed en samen met Gerda naar de overkant was gerend. Haar moeder en die van Jette konden goed opschieten met elkaar. Altijd als er iets was hielpen ze elkaar. Haar moeder nam meteen de touwtjes in handen en begon van alles te regelen. Iedereen kreeg taken en iedereen moest meehelpen. Het kacheltje werd wat meer opgestookt en moeder zette de ketel meteen op het vuur. Zij en Jette mochten vaak met de twee kleintjes buiten spelen. Dan konden haar moeder en grotere zus voor Jette’s moeder zorgen. Jette en zij gingen elke dag met de kleintjes bloemen plukken in het weiland. Elke dag zorgden ze voor een verse bos met vrolijke bloemen. In het straatje wist iedereen ervan dat Jette’s moeder zo ziek was en soms kregen ze zelfs bloemen van mensen die uit hun eigen tuin kwamen. Zelfs meneer Bol hielp mee. De oude brompot, zoals zij hem noemde, riep haar en Jette op een dag bij zich en gaf hun twee appels mee. “Een zieke moet fruit eten. Hier neem maar mee” had hij gezegd. Hij had geprobeerd een lach op zijn gezicht te toveren maar daar moest hij nog maar flink op oefenen vonden ze. Giechelend waren zij en Jette naar mama gerend om de appels te geven. Wat hadden ze gelachen om de gezichten die de brompot trok. Het duurde heel lang, maar eindelijk begon er weer wat kleur op het gezicht van Jette’s moeder te komen. Vanaf die dag knapte ze elke dag wat meer op en duurde het niet lang meer voor ze helemaal beter was.

Jette was dood. Stilzwijgend keek ze voor zich uit. Er zat een vrouw bij haar aan tafel die het haar verteld had. Wat raar, want gisteren was ze nog met Jette appels gaan plukken. Ze vond Jette er wel wat bleek uitzien de laatste tijd en ze moest ook zo vaak hoesten. En nu ineens was ze dood. Zomaar ineens. Dat kon toch niet? En waarom had ze het haar niet verteld dat ze dood ging? Ze keek naar de vrouw bij haar aan tafel die dat was komen vertellen. Ze wist niet eens wie die vrouw was maar ze leek Jette ook te kennen. Ze vond het vervelend dat deze vrouw die ze niet kende haar kwam vertellen dat “haar” lieve Jette dood was. En toch, ergens heel erg in de verte kwam de vrouw haar een beetje bekend voor. Ze was wel een hele lieve vrouw vond ze. Ze kwam wel vaker en dan sloeg ze altijd een arm om haar heen en knuffelde ze haar wat ze heel fijn vond. Gerda vond het eigenlijk wel grappig dat onbekende mensen dat zomaar bij je deden. En nu kwam ze vertellen dat Jette dood was. Ineens werd ze boos. “Ga weg. Ga weg. Wat gemeen om te komen zeggen dat Jette dood is. Jette leeft nog. Ik heb gisteren nog appels geplukt met haar. Ze kan niet dood zijn anders had ze dat wel verteld” riep ze. De vrouw aan tafel keek haar met een verdrietige blik aan en stond op. Ze liep naar Gerda toe, sloeg haar armen om haar heen en knuffelde haar even. “Morgen kom ik weer bij je
en dan gaan we even bij de dieren kijken, zou je dat leuk vinden” fluisterde ze in haar oor. Oh ja de dieren, dat vond ze wel leuk en ze knikte. De vrouw gaf haar een kus op haar wang en knuffelde haar nog even kort. Wat lief toch van haar dat ze dat deed. Zij mocht morgen wel weer terugkomen, al was het alleen maar om de fijne knuffel. “Dag mam, tot morgen dan” hoorde ze haar zeggen. Gerda lachte en knikte. Wat een lieve vrouw.
*****

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een liefdevol 2016.
Warme knuffel
Virginia

knuffel engel knuffel

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn – knuffel “winkelen” zonder sluitingstijd

Heb jij dat wel eens gedaan? Jezelf knuffelen? Dan weet je vast hoe leuk en fijn dat is.
Van buiten staat dat voor sommigen een beetje vreemd als ze jou zien met je eigen armen om je heen geslagen. Je hebt het vast wel eens van een ander gezien die dat deed uit gein. Maar hey, als het goed is, doe je dit gewoon lekker op een “eigen tijd” momentje en zal niemand je zien staan of zitten. Hoeven we ook geen angst te voelen voor het oordeel van de ander toch;).

Ik vind het heerlijk om te doen. Niet elke dag hoor maar gewoon, wanneer ik dat zo voel. Dan heb ik het even nodig mezelf te laten weten dat ik gewoon nog oké ben, er mag zijn, dat ik mezelf lief mag vinden. En alles wat een ander daarnaast aan mij geeft beschouw ik dan als een toegevoegde waarde aan mijn zelfwaardering.

Als je het niet eerder gedaan hebt dan daag ik je uit dit eens te gaan doen voor en met jezelf. Wat heb je te verliezen? “baat het niet dan schaadt het ook niet” wordt wel eens gezegd en dat geldt ook hiervoor. Het fijne is dat je zelf alles in de hand hebt. Jij bepaalt of je het doet, wanneer je het doet, hoe vaak je het doet en vooral hoever je hierin wilt gaan. Je mag het allemaal zelf weten. Jij hebt de controle.

In het begin zal het best even een beetje vreemd aanvoelen. Iets echt voor jezelf doen is niet bepaald iets wat iemand “zo maar” even doet. Meestal zijn we meer gericht op anderen. Ik had dat ook. Gericht op anderen, als zij het maar goed hebben en oh wat fijn als dat ook zo was. Ja, hallo zeg, en ik dan? Want heel stiekem, echt heel heel stiekem, draait er op de achtergrond toch altijd een verwachtingspatroontje mee. Dat is niet erg, we verwachten allemaal wel eens iets. Als je je er van bewust bent, dan zal je de teleurstelling niet zo duidelijk en diep voelen of minstens weten hoe je daarmee om kan gaan.

De mensen die vaker mijn blogs lezen weten dat ik altijd bereid ben stukjes van mezelf te delen. Ook in deze blog deel ik weer een persoonlijk stukje hoe ik er toe kom mezelf die dikke knuffel te geven en de boodschap mee te geven dat ik OKE ben en blijf. Voor jou hoop ik dat dit je uitdaagt om jezelf die dikke warme knuffel te geven, of dat je hier een feestje van herkenning in ziet en het gaat kriebelen bij je. Gewoon lekker positief. Enjoy!

*****
Ik ga voor de spiegel staan en bekijk mijzelf. Ik zie mijn nieuwe kapsel en ik voel mij vrolijk worden door de kleine plukjes haar die bijna springerig dansen op mijn hoofd. Als ik naar mijn gezicht kijk zie ik dat er wat rimpeltjes bijgekomen zijn wat enigszins frustreert omdat dat toch een stukje nog ongeaccepteerde ouderdomsfase verraad. Een diepe zucht ontsnapt mij. “Laat maar even”, geef ik mezelf de ruimte, “het komt nog wel, het hoeft niet persé nu”. Ik kijk verder naar mezelf en zie blauwe vriendelijke warme ogen terug staren. “Hai” begroet ik mezelf en ik zie mijn mondhoeken zich naar boven vouwen tot glimlach. Mijn spiegelbeeld wordt meteen een stuk vrolijker. Ik blijf nog even kijken want wat ik zie bevalt mij wel. Ik sper mijn ogen nog wat verder open om te zien wat ik daar nog meer in zie. “Mag ik eventjes binnen kijken” vraag ik mezelf om toestemming. “Ik wil even knuffelen”. En terwijl ik dit zeg ga ik nog dichter bij de spiegel staan. Ik zie het blauw van mijn ogen nog beter en het zachte in mijn ogen zorgt ervoor dat ik warme vlagen en sprankelende tintelingen door mijn lichaam voel trekken. Het lijkt net of ik door het blauw mijn spiegelbeeld in word getrokken. De samensmelting met mijn interne ik is een feit.

Ik stap dapper rond in mezelf en verwonder mij over de grootte van mijn zachtheid. Dit voelt zo enorm goed. Ik voel mijn eigen kwetsbaarheid in dit zachte en gelijktijdig voel ik mij geweldig onkwetsbaar, veilig en vertrouwd. Dit herken ik van eerdere momenten in mijn leven, ergens…. Mijn handen raken het aarzelend aan en mijn gedachten spreken de vraag of ik hier niet meer van zou willen voelen en laten zien. Mijn gedachten neem ik serieus en ik besluit een stukje mee te nemen. Ik open mijn “boodschappentas” en stop hier een stukje van dat zachte in. Voorzichtig doe ik de tas weer dicht. Ik sta op en ga verder, nieuwsgierig naar wat ik nog meer tegen ga komen.

Weerstand. Ergens ervaar ik weerstand. Mijn gevoel leidt mij erheen en om de hoek zie ik iets donkers. Wat gaaf. Ik blijf er naar kijken en zie hoeveel gekleurdheid mijn weerstand heeft. Angst, boosheid, verdriet, teleurstellingen en nog een hoop meer. Ik stop mijn vingers in mijn oren. De herrie die ervandaan komt is overweldigend maar toch heb ik de behoefte hier nog even te blijven in plaats van weg te lopen zoals ik eerder heb gedaan. Een soort strijdbaarheid borrelt op en ik besluit hier voor eens en altijd mee te dealen en dus zoek ik een plekje om daarvandaan te observeren wat er gebeurd.

Lange tijd verkeer ik in een vorm van radeloosheid die ik krijg als ik de omvang van de behoefte aan veiligheid ervaar. Hoe ga ik hier nu mee om. Wat kan ik doen. Wat heb ik ervoor nodig. Waar haal ik dat dan vandaan. Hoe lang gaat dit duren. Hoe lang wil ik dat dit duurt.

Ineens herinner ik mij mijn boodschappentas en een idee dwarrelt binnen. Als ik van die zachtheid die ik meegenomen heb eens een stukje afbrokkel en dat neerleg bij die weerstand, zou er dan iets veranderen? Ik kan beginnen met een klein stukje en er meer bijleggen als het niet goed werkt? Proberen kan geen kwaad en daarom open ik rustig mijn tas en pak daar voorzichtig het stukje zachtheid uit wat ik voor de weerstand leg. Dat reageert niet direct maar na een tijdje is er verandering merkbaar. Zachtheid heeft blijkbaar een goede uitwerking. De weerstand wordt minder en is nu beter hanteerbaar. Angst geeft zich gedeeltelijk over en bevindt zich meer naar achter. Met diep ontzag kijk ik naar wat zich om mij heen voltrekt. Mijn ogen volgen de bewegingen van de draaikolken binnenin
het donker en zien dat het langzamerhand lichter wordt. Ik buig mijn hoofd in dankbaarheid voor wat ik voor mezelf heb gedaan op dat moment en dan gebeurt extern door intern aangestuurd en voel ik een lichte druk van mijn vingers op mijn rug…….
*****

En zo heb ik mijzelf geknuffeld. Intern onderzocht waar ik last van had, waar het voor stond en vooral wat ik zelf bij me droeg dat ik in kon zetten om voor eens en altijd te dealen wat mij zoveel last bezorgde. Even “winkelen” bij mezelf in de enige “winkel” dat geen sluitingstijd kent.

Ik ben heel benieuwd of jij dit al eens gedaan hebt, en vooral wat je gedaan hebt en wat je daarmee opgelost hebt voor jezelf. En als je het nog niet gedaan hebt maar wel nieuwsgierig bent geworden naar je eigen ongekende mogelijkheden of ik je heb kunnen inspireren dit eens te gaan doen.

Ik nodig je uit om een reactie achter te laten.

Fijne knuffel voor jou.
Tot een volgend knuffel moment

Virginia

20150720_140041-1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn “Hondenknuffel”

Zeker deze tijd maak ik mij even hard voor onze lieve viervoeters. Zelf ben ik meer een poezenmens, maar deze viervoetertjes kunnen regelmatig mijn hart stelen. Zoals bijv. Flip.

Flip is van een lief heerschap en wat voor “merk” hond hij is weet ik niet, maar lekker wollig is hij wel. Prachtig zwart met hier en daar wit, een lieve kop met trouwe ogen. Ogen die je hart stiekem een beetje stelen. Een heerlijk zwijmel momentje om in die oogjes te kijken.

Honden laat ik altijd zo veel mogelijk met rust. Als ze zelf willen dan komen ze wel naar je toe. Ze voelen goed aan of je energie prettig voor ze is. Zo niet, dan zullen ze je met rust laten.

Ik mag mij gelukkig prijzen vind ik dan. Waar ik kom en er zijn honden in de buurt, dan weten ze mij altijd te vinden. Tja, als dierenliefhebster heb ik altijd wel een paar handen over die ze van een heerlijke aaibeurt voorzien. Ze kijken je dan aan en als de eerste aai gegeven is mag ik blijven doorgaan. Het liefst tot ik zelf geen armen meer over heb. En als ik dan even stop om een slok van het een of ander te nemen dan duwt vanzelf die lieve hondenkop tegen mijn handen aan. “kom op joh, je ging net zo lekker”.
******
Flip stak ineens zijn kop onder de tuintafel uit en wrong zich in bochten om goed te kunnen zitten. Eenmaal goed zittend begon hij mij met een vragende blik aan te kijken. Probeer dan maar eens niet te aaien. Mij lukt dat in ieder geval niet. Dus ik gaf hem een paar flinke aaien en dacht dat dat wel genoeg zou zijn. Flip zelf dacht daar kennelijk heel anders over en duwde z’n kop tegen mijn handen. Het warme weer deed mij al lichtelijk smelten en die blik van Flip duwde mij over het smeltrandje. Nog maar een paar aaien dan en dan zou hij er wel genoeg van hebben. Voor hem was het ook erg warm. Wederom dacht ik verkeerd en om zijn wensen nog meer kenbaar te maken (kunnen wij nog iets van leren) sprong hij met zijn voorpoten op mijn benen en keek ik hem recht in zijn ogen aan. “Oké oké, kom maar dan” ging ik overstag. Ik aaide hem over z’n witte borst en kriebelde hem precies op het plekje in zijn nek waar hij zelf niet bij kon. En wat er dan gebeurt……

Zijn kop ging omhoog, z’n snuit gericht naar de strak blauwe hemel. Hij kneep z’n ogen loom dicht om aan te geven hoe hij ervan genoot. Af en toe, als mijn handen iets langzamer aaiden gingen de ogen op een klein kiertje open en vestigde hij zijn blik op mij alsof hij wilde zeggen dat hij mij in de gaten hield. Ik moest er om lachen toen ik dit zag gebeuren. Hij genoot hiervan en misschien nog wel meer dan ik. Uiteindelijk legde ik mijn hoofd tegen hem aan terwijl ik hem bleef aaien en werd dit een bijzonder knuffel momentje.
Wat later, nadat ik mijn koffie had gedronken werd het tijd voor Flip om naar huis te gaan zoals zijn baasje meldde. Mijn vriendin kreeg nog een hondenknuffel en ook mij kwam hij er eentje brengen (lees: een flinke lik). Een bijzondere hondenknuffel van een fantastische hond.
*****

Vanuit mijn voorliefde voor dieren kan ik dan ook echt niet begrijpen dat mensen hun hond in een snik hete auto achterlaten. Onnadenkendheid? Des interesse? De hond “maar” een beest vinden? Besef je eerst eens dat je niet zomaar een hond hebt. Dat jij op heel veel loyaliteit mag rekenen van je trouwe viervoeter en dat jouw beestje het verdient om op net zoveel loyaliteit te kunnen rekenen van jou als baasje.

Ken jij iemand met zo’n trouwe viervoeter dan wil ik je vragen diegene te helpen herinneren aan de reden dat ze een hond wilden en dat als ze hem of haar meenemen, ze er voor zorgen de hond niet achter te laten in de auto in de hitte, maar ze desnoods buiten vast te maken op een schaduwplek of om te kijken, zoals bij de Efteling, of ze een hondenopvang hebben. Ze zullen je dankbaar zijn als je dat doet.

Vandaag dus maar even een anders dan anders knuffel-Inn.
Denk om je trouwe viervoeter met het warme weer !!!

Liefs Virginia

hond in de auto

Geplaatst in Algemeen, Mishandeling Getagd met , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Spannende reis

Knuffel-Inn

“Een blokkade is een vraag van je jonge ik aan je volwassen zelf om een onvervulde behoefte te vervullen”.

In deze blog neem ik je mee op reis naar een stukje heling van mijn eigen innerlijk kind.

De eerste keer dat ik hiermee in aanraking kwam was in het begin van mijn studie. Ik had twee fantastische trainsters bij wie ik heel veel warmte vandaan voelde komen. Precies dat had ik nodig om mezelf volledig te kunnen geven. Ik liet mezelf instorten en via een stukje heling van mijn innerlijk kind begon mijn reis naar mijn nieuwe ik.
Inmiddels mag ik mezelf kundig noemen in het kunnen vervullen van behoeftes van mijn jonge ik waardoor ik blokkades kan opheffen.

Ja, ik had dus een blokkade. Eén van velen zoals ik later zou merken. De blokkade waar ik over schrijf is een “oudje”. Het is niet zo dat als je de onvervulde behoefte gaat vervullen je hier nooit meer last van zal hebben. Op het moment dat je je weer eens geblokkeerd zal voelen, zal je je blokkade eerder herkennen, die ook sneller erkennen en de achterliggende behoefte kunnen vervullen.

De blokkade die ik had vertelde mij dat ik bij mezelf op zoek moest gaan naar die onvervulde behoefte uit mijn jeugd die mij blokkeerde in het heden datgene te doen wat nodig was en wat ik nodig had. Dit keer ging het om mezelf zeker te mogen voelen in het zichtbaar zijn door veiligheid te bieden. Of ga ik nu even te snel? Ik zal het hieronder uitleggen.

Als je op zoek bent naar een kracht in jezelf om je blokkade mee op te heffen, zal je daar iets voor moeten ondernemen. Wat je doet, maakt niet zo heel veel uit. Het gaat er om dat je iets onderneemt wat werkt voor jou, waar jij je goed bij voelt, en jou het meeste rendement levert.

Wat voor mij werkt is vooral praten over datgene wat mij bezighoudt. Gelukkig heb ik een aantal fijne vrienden waarmee ik dit kan doen. Al vertel ik 100 keer hetzelfde verhaal, zij weten dat ik dit nodig heb om tot bepaalde inzichten te komen. Van hen krijg en mag ik die ruimte innemen. Ik ben hen dan ook intens dankbaar voor hun geduld en hun waardevolle aanwezigheid in mijn leven.

Wat ook voor mij werkt is tijd voor mezelf vrij maken. Een fijne plek op zoeken waarvan ik weet dat ik mij daar goed zal voelen. Het mij goed voelen is een grote voorwaarde die ik stel omdat daar de basis mee wordt gelegd naar heling. Op een plek gaan zitten die je angstig maakt, zal je weinig vooruitgang bieden. Als ik op die plek aanwezig ben zorg ik ervoor dat niemand mij kan storen. Ik ga zo zitten dat het goed voelt en beginnen aan mijn reis.

Ik doe mijn ogen dicht en haal diep adem. Op het hoogtepunt houd ik die vast en blaas langzaam uit. Dit doe ik nog twee keer en met het langzame uitblazen voel ik mijn lijf zich steeds iets meer ontspannen. Bij de derde keer begint mijn reis naar de plek van een onvervuld behoefte.

Het eerste deel van mijn reis gaat langs diverse momenten van mijn leven waar de behoeftes van mijn jonge ik inmiddels zijn vervuld. Met een glimlach passeer ik ze en ben heel blij met de zichtbare resultaten. Met dit goede gevoel reis ik verder tot ik op het moment aankom waar ik een behoefte mag gaan vervullen. De herkenbaarheid voelt aan als een pijnlijke herinnering. Ik weet dat ik hier opnieuw doorheen zal moeten wil ik groei kunnen generen. Ik zal er opnieuw naar moeten kijken, alles opnieuw moeten evalueren, oude patronen moeten doorbreken en gedachtes moeten ombuigen om de behoefte te kunnen vervullen. Het is een hoop “moeten” maar ook weten dat als dit niet gedaan wordt, oude patronen zullen blijven bestaan. De blokkade zal blijven liggen en ik zal niet komen waar ik wil zijn.

*****
Mijn besluit om naast mijn jonge ik te gaan liggen blijkt de juiste. Ondanks dat zij op haar zij ligt voel ik de grote onveiligheid die zij ervaart. Dat raakt mij enorm. Ik kan mij nog zo goed de situatie herinneren waar dit gevoel van onveilig voelen zijn oorsprong gevonden heeft. Ik zie mijn jonge ik diep weggedoken onder de dekens liggen met haar vingers in haar oren, hopend dat het geruzie zou stoppen. Dan kon ze verder slapen en zou ze niet zo moe zijn de volgende dag. Dan konden haar broertje en zij zich veilig voelen. Als jonge ik kon ik dit soort dingen niet filteren, had ik de mogelijkheden niet om hier iets aan te kunnen doen. Maar ik als volwassene ben in staat haar te helpen.

Ik draaide mij ook op mijn zij en ging achter haar liggen. Ik aaide over haar haar en vroeg zachtjes waar ik haar mee kon helpen. Ze draaide zich half om en fluisterde drie woorden.
“Warmte”. Ze kreeg het zo koud als ze weer naar bed terug moest, nadat ze gevraagd had of ze konden stoppen.
“Erkenning”. Dat ook zij er mocht zijn. En als laatste wilde ze vergeven worden dat ze zelf niets had kunnen doen waardoor alles beter werd.
Luisterend naar haar voelde ik een soort paniek gevoel in mij opkomen. Kon ik hier ooit wel aan voldoen? Was ik in staat om haar dit te geven? En hoe dan?.

Ik bleef even stil achter haar liggen en voelde haar snikken. Ik trok haar wat dichter naar mij toe. Als vanzelf rolden de woorden mijn mond uit. “ Ik zie je, ik voel je, ik hoor wat je zegt. Jij bent zo waardevol. Zo lief en zo onschuldig. Je bent nog veel te jong om zoveel te dragen. Jij hoort gedragen te worden omdat je kind bent. Ik zal voor je zorgen en jou dragen. Dragen in mijn armen zodat je je weer veilig kunt voelen. Ik zal jou dragen omdat ik je intens liefheb. Jij bent onderdeel van mij en ik ben zo trots op jou. Trots op wie jij bent. Jij mag gezien worden, jij mag er zijn, wij mogen er zijn. Ik zal je de warmte blijven geven zodat jij je veilig kan blijven voelen. Ik zal je blijven waarderen om de waardevolle jij die jij bent. Ik zal je koesteren en intens lief blijven hebben. Ik zal je blijven dragen tot jij aangeeft dat het niet meer nodig is”.

Ze lag nog steeds in mijn armen en ik hoorde haar zachte snikken overgaan in een rustige diepe ademhaling. Bij beiden was de paniek weg en had plaatsgemaakt voor een rustig sereen gevoel.
Ze draaide zich om tot ze met haar gezicht naar mij toe lag en keek mij doordringend aan. Ik beantwoorde haar blik met alle warmte die ik in mij had. Beiden zichtbaar voor elkaar in basis van veiligheid.
*****

De manier waarop ik dit heb kunnen beschrijven is om de toen gemaakte stappen nogmaals te gaan doorvoelen. Zo stuitte ik op nog kleine openliggende stukjes die ik direct kon helen tijdens het schrijven. Je zal begrijpen dat dat soms even niet zo makkelijk was maar uiteindelijk ben ik heel blij en dankbaar dat ik dit op deze manier heb mogen en kunnen doen.

Wil je mij iets vragen over de helende reis naar jezelf, er iets over kwijt, laat dan gerust een berichtje achter in het antwoordveld.

Liefs en tot een volgend knuffel moment.

Virginia

20150626_152835-1

Geplaatst in Algemeen, Communiceren, Conflicten, Relatieproblemen Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Afscheid

Ergens voelde ik het. Zag ik het ook wel. Heb ik er ook iets over gezegd en gevraagd. “ach, ik zit de laatste tijd gewoon niet zo lekker in mijn vel” was het antwoord en ze nam haar kalktabletje en glas water. Had ze toen zelf al een voorgevoel? In ieder geval was ze tijdens de koffie weer wat levendig en de week erop kwam ze weer meer opgewekt over. En toch… bleef het gevoel wat ik niet thuis kon brengen om mij heen hangen.

Ze kwam de laatste tijd ook meer kwetsbaar over, brozer. De pijn in haar rug nam toe en dat viel te zien in haar manier van lopen. Ik bewonderde haar kracht, het zich er elke keer bovenop werken, de dingen blijven doen omdat het nog kan, zoals ze zelf zei. Ik wist dat ze pijn leed en had enorm met haar te doen.

Einde van de ochtend was ik klaar en heb ik haar bedankt voor de bijna tot traditie verheven kop cappuccino met vers geklopte slagroom en bijbehorend schaaltje met koekjes. Mijn verwennerijtje bij haar waar ik elke week weer naar uit keek. Mijn hoofd een tikje scheef houdend keek ik haar nog even aan. “Fijne week en tot volgende week” zei ik nog en met een glimlach en trok de deur achter mij dicht.

Afgelopen week kreeg ik het verschrikkelijke bericht dat ze was overleden. Een hartstilstand, en gevonden op de vloer. Net zo afschuwelijk als mijn andere cliënt die aan hetzelfde was overleden. Beiden gevonden op een plek die ze zeker niet verdienden. Ik zweefde een beetje tussen enorm verdriet en blijheid om de manier waarop ze waren gegaan in. Verdriet om het verlies en blijheid omdat ze geen lijdensweg hebben gehad.

Het werken met oudere mensen betekent dat de kans groot is dat je met overlijdens te maken kan krijgen. Dat dat zwaar is hoef ik niemand uit te leggen en zeker niet als je twee dierbare mensen achter elkaar verliezen moet. Wat een groot verlies is voor de nabestaanden, is tevens een verlies van een waardevol mens voor mij. Gedurende de jaren bouw je toch een band met ze op waarbij je emotionele betrokken raakt. Hoe mooi en waardevol ook, soms zou ik willen dat die band er niet zou zijn, dat zou een aantal dingen een stuk eenvoudiger maken.

Het afscheid was daar, een lange rij wachtenden die hun condoleances over wilde brengen aan de familie. Nu is wachten niet echt één van mijn sterke kanten dus ik besloot naar haar laatste rustplek te lopen en nog eenmaal naar haar te kijken. Ondanks dat het leven haar broze lichaam had verlaten zag ze er zo mooi en herkenbaar uit. Bij haar stonden nog meer mensen die de tranen bij mij zagen komen. Armen schoven over mijn schouder, ik voelde mij tegen schouders aangetrokken en troostende woorden vulden mijn oor. Toen ik opkeek zag ik een goede vriend staan, oud cliënten, ouders van een goede vriend, haar buurvrouw. Allemaal mensen die ik kende die bij haar op de galerij woonden. Het voelde zo warm om op deze manier samen verdriet te delen.

Na mijn condoleances overgebracht te hebben aan de familie, waarbij ik nu ook gezichten had bij de namen waar ze altijd zo enthousiast over sprak (beetje gek vind ik dit dan wel weer) liep ik naar de ruimte om koffie te drinken met haar buren. Zij hadden mij uitgenodigd dat te komen doen, want “jij hoort ook een beetje bij onze galerij”.

Zoveel afscheid op één dag hakt er behoorlijk in. Niet alleen nam ik van haar en haar familie afscheid maar ook van een hele galerij mensen. Behoorlijk ontdaan keerde ik huiswaarts en nam mij voor om in het vervolg nog zorgvuldiger om te gaan met het gedag zeggen van mijn cliënten. Je weet immers maar nooit.

Of, zoals Toon Hermans het zo treffend schreef:

ga nooit heen zonder

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Rouw & verlies Getagd met , , , , , ,

Knuffel-Inn Even niets

Even niets

Als je na mijn vorige blogs zou denken dat knuffels geven en ontvangen mij altijd zo eenvoudig is afgegaan, moet ik je toch een beetje teleurstellen. Voor mij is deze weg niet altijd over rozen gegaan en heb ik menig keer voor hete “knuffelvuren” gestaan. Ik heb ze dan ook vaak genoeg geweigerd ondanks mijn diepe verlangen. “Liever niet” meldde ik dan met een flauwe glimlach. Je wordt heel creatief in strategieën bedenken waardoor je niet in die armen hoeft te belanden.

Toen ik eenmaal de gelegenheid kreeg om mijn eigen warmte te mogen ontdekken overviel mij dat zodanig dat ik er hard voor weg wilde rennen. Ondanks dat het mij enorm ontzag inboezemde was ik er ook héél bang voor. Zat deze warmte werkelijk in mij? In mijn persoon? Droeg ik dit met mij mee? Er kwam een moment dat bij mij het besef rees dat ik iets moois bij mij droeg. Iets dat ik alleen maar kan omschrijven als mooi, warm en bovenal heel waardevol. Dit wilde ik delen, dit moest ik delen.

Dat er dan soms stevig tegenaan getrapt werd vond ik erg moeilijk om mee te dealen. Als gevoelsmens kan ik mij er zo enorm door geraakt voelen dat het behoorlijk hard werken is om er balans in te vinden. Oefening baart kunst wordt gezegd en er is dan ook flink geoefend om het weten te verankeren dat dit trappen niet mij als persoon betreft maar meer zegt over de toelaatbaarheid van warmte bij de ander. Dit doet mij denken aan een keer dat ik wel wilde ontvangen of geven maar er flink tegenaan trapte hoewel de ander niks wist van mijn inwendige dwalingen.

Enjoy!!

*****

“Hou mij vast en laat mij vooral niet meer los. Nee, doe toch maar niet” schoten mijn gedachten heen en weer. Gek werd ik van mezelf. Mijn gevoel deinde mee in de tegenstrijdigheid van mijn gedachten. Kopje onder ging ik en naar adem snakkend kwam ik weer boven. Ik verzoop bijna in mijn eigen gevoel. Er in verzuipen was mijn vurigste wens. Verzuipen en voor eeuwig hierin blijven hangen. Mezelf door de golven laten wiegen tot ik alleen nog maar kon “zijn”. Ik wilde het opbergen in een flesje en dan het dopje erop doen. Het met mij meenemen en voor altijd bij mij houden.
Alle contact verbreken met de woeste golven van angst die mij op dat moment overspoelden.

water angst 1

De golven voerden mij mee naar de dieptes van mijn angst. Hier in deze diepte fluisterden de stemmen dat ik niet mocht toegeven aan geven en ontvangen. De duisternis greep om zich heen in mijn lichaam en voerde mij als in een bootje mee naar het grote zwarte meer van angst. Het donker was daar gitzwart en voelde koud en kil aan. De woeste golven leken verdronken in het stilstaande zwarte water en ik leek stil te liggen. Mijn oog viel op een lichte straal in de verte en een vage herinnering ploeterde zich door het donker van mijn gedachten. Zacht werd ik opgetild en werd het donkere water onder mij weggezogen. Het koude kille gevoel maakte plaats voor een warme spiraal die mij mee omhoog trok. De herinnering aan het zwarte water was verdwenen en ik wentelde mij in de warmte van mijn verlangen. Ik had de oppervlakte nog niet eens bereikt toen ik weer door de dieptes van mijn angst werd gegrepen en meegezogen werd. Ergens op de helft nam de warmte weer bezit van mij. Uiteindelijk dreef ik half op angst, half in warmte. “Liever niet” fluisterde ik met een flauwe glimlach. Mijn angst had gewonnen en mijn verlangen deed pijn. Heel even keek ik naar de ander die niks vermoedde van mijn interne duel. Het deed mij zo’n pijn de ander zo te zien. Het lag niet aan de ander maar aan mij. De ander mocht er zo zijn van mij, alleen ik niet van mezelf.

*****
Tot op de dag van vandaag heb ik nooit iets gezegd over mijn angst van geven en ontvangen van dat moment. De reden van mijn “wegduiken” bestond alleen maar uit angst. Angst dat ik in mijn geven nooit zou kunnen voldoen aan wat ik heb mogen ontvangen.

Tot een volgend knuffelmoment

Virginia

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Conflicten, Eenzaamheid Getagd met , , , , , , , ,

Knuffel-Inn De angst voorbij

De angst voorbij

Hoe fijn, warm, waardevol en veilig een knuffel ook kan zijn er is toch ook nog een andere kant. Een kant waar de meesten niet of nooit bij stilstaan of stilgestaan hebben. Althans, niet bewust. Voor diegenen die moeite hebben met dit stukje fysiek contact, kan het nog een hele opgave zijn om ooit tot een knuffel te komen waarbij je je veilig en geborgen mag voelen. Want, wat zou er dan allemaal met je kunnen gebeuren?

Met onderstaand verhaal hoop ik zichtbaar te maken hoe lastig het voor iemand kan zijn om ooit tot een knuffel te komen. Heb ik getracht om een stukje proces, voorafgaand aan een knuffel, zo goed en duidelijk mogelijk te omschrijven, zodat er een stuk begrip naar elkaar kan ontstaan. Ik hoop van harte dat je hier een stuk erkenning in mag vinden. Erkenning voor het geen jij tegenaan loopt. Een stukje besef dat met wat geduld van beiden je die drempel toch ooit een keer over kan.

*****
Ze weifelde. Ze keek onder haar wimpers door naar de ander die tegenover haar stond. Ze zag er lief uit. Haar gezicht stond vriendelijk en haar ogen straalden warmte uit. Zij was zo uitnodigend en toch voelde ze weerstand. Ze wilde dit graag een keertje ervaren maar ergens lukte het haar niet die drempel over te stappen. Pijn in haar buik had ze ervan. Haar hart voelde ze in haar keel bonken, die droog aanvoelde en ze wreef stevig met haar duim over haar vingers van de andere hand. Ze voelde de ring aan haar ringvinger en drukte die nog steviger tegen haar vinger aan. Haar handen beefden en ze hoopte maar dat dat niet opviel. “ik wil wel, ik wil wel, ik wil wel” hoorde ze zichzelf in gedachten zeggen. Een andere stem die de laatste tijd vaker aanwezig was kwam ook om een hoekje kijken. “Weet wat er gebeuren gaat. Denk aan de vorige keren” hoorde ze de waarschuwingen. Twijfel en angst bracht het haar. Ze wilde niet langer voldoen aan die overheersende stem en toch drong die vaker naar de voorgrond. De vrouw tegenover haar had gezegd dat zij zelf die stem zoveel aandacht gaf waardoor ze de dingen die ze echt graag wilde niet kon doen. Dat dit haar angststem was. Zelf wist ze dit ook alleen wist ze niet hoe ze die stem weg kon krijgen. Ze mocht haar tijd nemen. Niks hoefde, ze had volledige controle over wat ze wel of niet zou doen. Hoewel ze dat heel lief van haar vond nam dat haar angst en twijfel niet weg.

Was ze maar thuis gebleven. Veilig thuis, dan stond ze hier niet zo stom te doen. Allerlei gedachten spookten door haar hoofd. Wat zou die vrouw van haar denken. Ze zou haar vast een rare vinden. Niet goed bij haar hoofd. Het zou vast niet lang duren voor ze ook geïrriteerd zou raken, net zoals het bij de andere mensen was gegaan. Van onder haar wimpers keek ze weer naar de vrouw. Nog steeds dat vriendelijke gezicht, die lieve ogen. Was ze haar nu nog niet zat? Ze schoof wat met één voet heen en weer. Zou ze durven zeggen dat ze liever weg wilde? Zou ze dat niet raar vinden? Zou ze dan boos op haar worden? Zou ze nog eens mogen terugkomen om te proberen of zou ze zeggen dat het zo wel genoeg was? Ze schaamde zich rot voor het ontbreken van moed om de stap naar voren te wagen. Nu begon ook haar hele lichaam te trillen. Meteen spande ze haar spieren aan. Dit wilde ze niet. Ze wilde die knuffel. Nu nog bedenken om zichzelf zo ver te krijgen. Waaraan zou ze kunnen denken. Hoe het zou voelen? Zou ze gaan huilen en zou ze dan nog kunnen stoppen? Ze voelde zichzelf flauw worden van al haar gedachtes en alle emoties die door haar heen schoten. Als ze maar niet flauw zou vallen dat kon echt niet.

Ze wankelde en dat zorgde er voor dat ze een stap naar voren deed. Nog dichterbij. Ze schrok hiervan. Ze rook het aroma van het parfum van de vrouw. Angst joeg door haar hele lijf dat nu onophoudelijk aan het trillen was de spierspanning ten spijt. “Het hoeft niet hoor, je mag, je mag zelfs een ander keertje terugkomen” hoorde ze die warme stem zeggen. Verschrikkelijk, nu mocht ze zelfs nog een andere keer terugkomen, alsof dat haar zou helpen. Nóg een keer zo afgaan als ze nu deed? Dat was iets wat ze helemaal niet wilde. Eén van haar voeten bewoog rusteloos heen en weer en zette een stapje naar voren. Ze voelde dat ze bijna haar balans verloor dus snel zette de andere voet zich ernaast. Nóg dichterbij. Ze voelde de paniek nog meer toeslaan. De angst druppels stonden nu letterlijk op haar voorhoofd. Haar handen voelden klam aan en de ring drukte ze nog meer haar vinger in. Voor de vrouw tegenover haar was dit blijkbaar het moment om haar armen te spreiden en haar bemoedigend toe te spreken, wat ze ook deed. Ze stond zo dichtbij dat ze zich letterlijk in haar armen kon werpen. “Kom maar, je kan het wel. Vertrouw maar op jezelf. Als je valt, vang ik je op” hoorde ze zeggen. Hoe graag had ze deze woorden willen horen van haar ouders, van haar vrienden. Op deze woorden had ze zolang gehoopt, gewacht. “Als je valt, vang ik je op” hoorde ze nogmaals ergens in de verte. De kalme warmte die in deze woorden lagen overvielen haar en ze voelde de warmte door haar lichaam heen vloeien. Was dit dan haar moment? Had ze op dit gevoel, deze woorden gewacht? Ze deed haar ogen dicht, haalde diep adem en sprong…. De warme armen in.

Die zelfde armen vingen haar op en werden om haar heen geslagen en zorgden er voor dat ze weer in balans kwam. Ze stond daar in die armen die zo veilig aanvoelden, zo warm dat ze begon te huilen. Een stortvloed van tranen stroomden over haar wangen. Ze kon niet meer stoppen. Ze huilde en huilde tot ze geen tranen meer had en pas toen kalmeerde ze een beetje. Ze voelde dat de vrouw haar over haar hoofd aaide. “kom maar, het is oké, het komt helemaal goed”. Er waren geen gedachten meer. Haar hoofd was leeg. Haar lichaam voelde vermoeid en slap aan. Het enige wat er nog toe deed waren die twee warme veilige armen om haar heen en het weten dat ze het eindelijk had gedurfd.
*****

Mocht je na aanleiding van dit verhaal nog vragen, op of aanmerkingen hebben dan zie ik ze graag tegemoet.

Tot een volgend knuffelmoment
Liefs Virginia

drempel

Geplaatst in Algemeen, Angsten & Paniek, Conflicten, Stress Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn Veiligheid bij jou

Veiligheid bij jou

Op mijn facebook pagina, Knuffel en Leun therapie, heb ik een vraag gesteld over veiligheid en knuffelen. Daar zijn mooie antwoorden op gekomen waar ik erg dankbaar voor ben. Je kan ze daar lezen en als je wilt mag je daar jouw antwoord ook een plekje geven. Ze zijn welkom.

Veiligheid binnen een knuffel. Wanneer voel je dat, wat voor gevoel krijg je dan? De antwoorden op deze vragen zijn voor iedereen anders. Het enige juiste antwoord op deze vragen is in jouw bezit.
Als ik jou dit soort vragen stel, vind ik het wel zo netjes als ik ze zelf ook kan beantwoorden. Hieronder heb ik geprobeerd zo goed mogelijk te omschrijven wanneer ik veiligheid voel en wat voor gevoel ik dan precies krijg. Maar eerst dit…..

*****
Voor mijn lieve vriend
Toen ik jou voor het eerst ontmoette, wist ik nog niet dat wij zo goed op elkaar afgestemd konden raken. Nooit zal ik ons knuffel moment vergeten dat er voor zorgde dat het mijn mooiste ooit zou worden. Ik heb er lang over nagedacht hoe dit moment te omschrijven wat uiteindelijk toch gelukt is. Ik ben je enorm dankbaar voor dat moment, dat gevoel toen ik mij veilig mocht voelen bij jou. Dank je wel dat je ooit deel uitmaakte in een voor mij belangrijke levensfase. Ik mis je nog steeds maar ben eeuwig blij dat ik je zo dichtbij kan halen.
Liefs Virginia

*****
“We moeten even knuffelen. Het is al té lang geleden”. Ik liep glimlachend naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen waarna hij hetzelfde bij mij deed. Zijn stevige armen voelden zo heerlijk warm. De milde geur van zijn after shave dwarrelde mijn neus in. Een zucht ontsnapte mij. Het gevoel van thuiskomen overviel mij zoals het mij altijd overviel als ik in zijn armen lag. Eindelijk veilig. Hij had gelijk dit was té lang geleden. Zijn rustige ademhaling zorgde ervoor dat ik mijn hoofd wat dieper in zijn schouder begroef. Ik sloot mijn ogen en stapje voor stapje gleed ik een andere wereld in. Mijn bekende wereld bij hem. Ik daalde de trappen af naar een natuurstenen ruimte die ik lang geleden bij hem achtergelaten had. Het zachte schijnsel van die ene brandende kaars verlichtte de ruimte. Ik keek rond en de intense stilte binnen die ruimte omhulde mij.Vrijelijk danste ik er zonder dat mijn tenen de grond raakten. Mijn lichaam nauwelijks voelbaar. De lucht die ik inademde voelde zo licht als een veertje. Mijn ademhaling ontdaan van alle noodzaak om te ademen. Ik voelde mij vrij. Luchtledig. Alles was goed. Er was geen oordeel alleen maar “zijn”. Op zijn adem ademde ik mee, kalm en licht. Onze buiken voelden elkaar, soms plagend gelijktijdig uitzettend, soms weer in eenheid met elkaar meebewegend in volledige verbintenis en geborgenheid bij elkaar.
*****

Dit zelf teruglezend overspoelt mij met gevoelens van geluk. Dat ik juist hem mocht ontmoeten, op dat moment in mijn leven was een groot geschenk. Zijn aanwezigheid koester ik nog elke dag.

Tot een volgend knuffelmoment
Liefs Virginia

knuffel juiste persoon

Geplaatst in Algemeen, Communiceren Getagd met , , , , , , , , , , , ,

Knuffel-Inn – leunmoment

Leunen

Hoe lekker is het om weer eens tegen iemand aan te leunen. Je veilig en geborgen mogen voelen in deze wereld waar de druk alsmaar lijkt toe te nemen. Als kind deden we dit al. Fijn bij papa of mama op schoot, je letterlijk begraven, wegkruipen in die grote warme armen met een speen, duim, knuffeldoek of beertje. Je veilig, geborgen en beschermd voelen voor alles wat zich buiten die armen bevond. Daar in die armen was alles goed. Je wist dat je daar thuishoorde. Daar mocht en kon je zijn wie je was, en werd je volledig geaccepteerd. In die armen ontving je de onvoorwaardelijke liefde.

En nu ben je dan volwassen. Uitgegroeid tot een mooi mens. Maar betekent dat dat we geen behoeftes meer hebben? Natuurlijk hebben we die. Meer dan genoeg zelfs. Het is juist de behoefte om weer even tegen iemand aan te leunen die vaker voorkomt dan je denkt. Stel je eens voor hoe fijn het is om die armen weer om je heen te voelen. Volledige acceptatie te mogen ervaren. Je weer van die veiligheid mag genieten. Dat alles wat dan bij je bovenkomt er gewoon mag zijn, jij er mag zijn. Dat je weer even terug mag naar je kind zijn. Hoe fijn zou jij dat vinden?

“Mark” heeft deze ervaring gehad en daar naar eigen zeggen veel goeds aan over gehouden. Nu valt wat je meemaakt tijdens zo’n leunsessie bijna niet te verwoorden. Ik kan wel vertellen over wat ik zelf ervaar tijdens zo’n sessie, wat ik voel bij de ander maar om het volledig te kunnen begrijpen heb je ook de ervaring van de ander nodig. Ik begrijp dat het best lastig is je er een voorstelling van te kunnen maken. Toch wil ik het proberen je er iets van mee te geven.
Hiervoor heb ik toestemming van “Mark” gekregen om een klein deel van zijn sessie met je te delen.

*****
Met een verse kop koffie voor ons op tafel vertelde Mark over zijn leven. “Mark” kwam over als een energieke zelfverzekerde man die al heel wat had bereikt. Hij was nu op het punt gekomen dat hij graag een partner wilde waar hij zijn leven mee kon delen. Oh, hij had wel een aantal relaties gehad, maar die verbrak hij telkens na verloop van tijd. Hij wilde graag op zoek naar de reden daarvan. Na wat vragen en uitleg van mijn kant, dat alles oké was wat er zou komen, welke enige regel ik hanteerde, stelde ik hem voor aan de slag te gaan.

“Mark” zat tegen mij aan en moest bekennen dat hij dit toch een nogal vreemde gewaarwording vond, echt leunen tegen een vrouw aan. “Niet bepaald iets mannelijks” grapte hij nog voor hij zijn draai op het kussen had gevonden. Ik knikte begripvol en liet hem een momentje om zich op z’n gemak te gaan voelen. Op het moment dat ik merkte dat hij dat punt was genaderd hielp ik hem langzaam afdalen in zichzelf. Hij stond het mij toe deelgenoot te worden van zijn verleden.

De sessie verliep tot nu toe heel ontspannen tot hij op een punt belandde waarbij ik merkte dat het voor hem moeilijker werd. Ik voelde de spanning ook bij hem toenemen. Ik boog mij lichtjes zijwaarts en zag de trekken in zijn gezicht verharden. Zacht vroeg ik hem te omschrijven wat er nu met hem gebeurde. Na enige aarzeling vertelde hij over zijn vader die hem vroeger in de steek gelaten had. Hij voelde zich weggezet, weggegooid alsof hij een wegwerpartikel was. Daarna zei hij niets meer, werd het stil. Dat er nog steeds beweging gaande was merkte ik aan zijn, in het begin, zacht schokkende schouders. Al snel daarna werd het verdriet groter en het schokken van zijn schouders heftiger. Ik merkte dat met zijn verdriet ook veel boosheid mee kwam. Zijn handen balden zich tot vuisten en ik hoorde hem zacht schelden. Zijn lichaam in boos verzet. Na verloop van tijd werd hij rustiger en veranderde van houding. Hij trok zijn knieën op, sloeg zijn armen erom heen en stak zijn hoofd tussen zijn knieën. “Sorry” hoorde ik hem mompelen. Ik bleef stil zitten en zei niets, liet hem bij zichzelf en wachtte af wat er komen ging. Na enige tijd werd hij wat rustiger en strekte hij zijn benen voor zich uit. Schoof hij met zijn rug weer tegen mij aan en legde zijn armen losjes op zijn benen. Zo tegen mij aanzittend begon hij zacht te praten over zijn jeugd, zijn vader, zijn bindingsangst, zijn angst voor verlies. Zijn overleden moeder, met wie hij zo’n goede warme band had gehad. Bij haar kon hij altijd terecht. Van haar kreeg hij de arm om hem heen als hij het moeilijk had. “ik heb er alles voor over om haar weer even te mogen voelen” verzuchtte hij. Op dat moment sloeg ik mijn armen om hem heen en wiegde hem zacht heen en weer…………………

*****

Na overleg met “Mark” heb ik besloten deze verkorte versie van zijn sessie tot dit punt te delen. Na de volledige sessie hebben we nog even een nagesprek gehad waarin hij aangaf verrast te zijn door wat het “simpele” leunen hem had gebracht. Ik ben hem dan ook zeer dankbaar dat ik deelgenoot heb mogen zijn van zijn ervaring.

Deze keer over leunen
De volgende keer over……… dat is voor de volgende keer

Ik ben benieuwd wat jij ervaren hebt bij dit verhaal en of je iets ervaren hebt. Als je dat wilt delen, laat dan gerust een reactie achter.

Virginia

Leunmomentje

Geplaatst in Algemeen, Eenzaamheid, Relatieproblemen, Rouw & verlies Getagd met , , , , , , , , , , , , , , , ,

Knuffelen: het doet zo goed

“Knuffelen? Geef mijn portie maar aan Fikkie”. Ja, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Met grote belangstelling vraag ik dan naar hoe deze “Fikkie” het knuffelen ervaart. Je zou de gezichtsuitdrukkingen dan eens moeten zien. Variërend van opperste verbazing (grote ogen onder hoog opgetrokken wenkbrauwen, met een beetje vage blik) “waar hééft zij het over” tot de “heb je haar weer” gezichtsuitdrukking.

Leuk is om er dan op in te gaan en een gesprek te beginnen over diezelfde Fikkie. Hoe deze het knuffelen ervaart. Meestal zijn ze dan wel van de eerste “schrik” bekomen en wordt er aarzelend gestart met antwoord geven. De verhalen/ervaringen zijn té leuk om niet te delen. Vandaar dat ik ook in deze blog een ervaring uit eigen knuffelhoek met je deel.

******
Zo liep ik eens door een winkelcentrum en kwam ik telkens een ouder echtpaar tegen dat hand in hand langs de winkels liep. Ik vond dat er maar knusjes uitzien en kreeg daar zo’n warm gevoel van, dat ik na een tijdje op ze af liep en ze vertelde dat ik het zo leuk vond dat zij hand in hand liepen. “betekent dat dat u ook nog knuffelt met elkaar?” hetgeen mij het “bekende” antwoord opleverde van de man. Meteen zette ik mijn meest belangstellende blik op om hem te vragen naar Fikkies knuffel ervaring. Zijn vrouw keek mij aan en knipoogde. “Oh die vindt dat heerlijk hoor” sprak ze, haar man met een vrolijke grijns aankijkend. Ondertussen begonnen zich bij mij toch wat lachkriebels te ontwikkelen. Ik had zo’n vermoeden waar de vrouw heen wilde. “Fikkie, sprak ze, wordt er zo relaxt van, alle stress verdwijnt als sneeuw voor de zon, krioelt alle kanten op en vraagt om meer als er met knuffelen gestopt wordt”. De man, waaraan ik kon merken dat hij zich toch wat ongemakkelijk begon te voelen met het antwoord van zijn vrouw, keek haar met een lichtelijk verbaasde, niet begrijpende blik aan. “Maar lieverd, we hebben toch helemaal geen hond” zei hij ietwat verbouwereerd. Spontaan barstte zijn vrouw in lachen uit, liep op mij toe om mij even te knuffelen en fluisterde in mijn oor “ik moet je even knuffelen als dank je wel”. En zo stonden we een aantal relaxte momenten “geknuffeld” met elkaar.
******

Ik vind het gewoon leuk om mensen vragen te stellen over knuffelen. Ik krijg de leukste verhalen en antwoorden en heb het geluk zelf geknuffeld te worden als voorbeeld “hoe” ze dat dan doen. Op mijn vraag hoe men knuffelen ervaart heb ik ooit eens een prachtig antwoord gekregen: Knuffelen is als een goede meditatie. Je voelt de warmte van elkaar, geborgenheid, vertrouwen, veiligheid. In een knuffel vind je elkaar maar bovenal je rustige zelf.
Mooi he.

Heb jij ook een knuffel moment dat je wilt delen? Ik zie ze heel graag tegemoet in het reactieveld.
Van mij een warme knuffel voor jou. Tot het volgende knuffelmoment
relaxte knuffelhond 1

Geplaatst in Algemeen Getagd met , , , ,

Het leven is een uitdaging!

Financiële problemen zijn er vaak niet zomaar. Ik heb al vele voorbeelden van mensen in financiële nood voorbij zien komen binnen mijn werk. Vaak gekoppeld aan psychische problematiek. Meestal wordt de hulp pas gezocht, wanneer de problemen niet meer te overzien zijn. Ik daag de mensen die dit lezen en zich hierin herkennen uit om contact met mij te zoeken. Ik kan dan samen met jouw kijken wat voor hulp er nodig is om zaken te ordenen. Ik begrijp dat er vaak schaamte bij komt kijken, maar ga de uitdaging aan en stel je vragen om over te gaan tot actie of problemen waar je tegenaan loopt op te lossen. Bij mensen die ik ondersteund heb merk ik dat zij vaak opgelucht zijn dat er actie ondernomen wordt. Zij vinden het fijn om de problemen of vragen die zij hebben te bespreken. Ze zijn trots dat zij de stap genomen hebben en ervaren daardoor meer rust. Een luisterend oor en begrip voor de situatie waar mensen zich in bevinden is vaak genoeg om een start met elkaar te maken.

Het leven is een uitdaging! Ga jij samen met mij aan de slag…..

SAMSUNG CAMERA PICTURES
Groet Dennis Mateijsen Register stresscounselor.
Website:www.scbe.nl
Mail:scbe@home.nl

Geplaatst in Algemeen, Financiële problemen, Stress

Thema bijeenkomsten voor partners van mensen met een Autisme Spectrum Stoornis (ASS). (vervolg)

De non-verbale communicatie.

Onder non-verbale communicatie kan men verstaan: oogcontact, intonatie stem, gebaren gezichtuitdrukkingen mimiek (gebarentaal, gezichtsuitdrukking) en lichaamstaal .

Mensen met ASS hebben vaak moeite om de non-verbale signalen van hun partner te begrijpen en zijn zelf weinig tot helemaal niet daartoe  geneigd. Ook kan de integratie van de verbale en non-verbale communicatie slecht zijn.

Oogcontact: Het gebrek aan oogcontact kan als een belangrijk kenmerk van ASS gezien worden echter is dit bij volwassenen veelal genuanceerder daar zij dit zich  aangeleerd kunnen hebben. Het niet of moeizaam in staat zijn om de emoties uit de ander zijn ogen te kunnen lezen kan  leiden tot ongemakkelijke en vervelende situaties.

Gezichtsuitdrukkingen: Veel mannen en vrouwen met ASS maken wel gebruik van gezichtsuitdrukkingen en zijn dan ook goed leesbaar voor de partner.

Soms is dit niet aanwezig en kan het een bijdrage in het contact geven als men verteld aan de partner hoe men zich voelt.

Vaak is het wel zo dat mensen met ASS de gezichtsuitdrukkingen van de ander, hun partner moeilijk tot niet kunnen interpreteren. Wel kan men de gezichtuitdrukking leren inschatten bij hun partner.

De mensen met ASS doen dit vanuit een analytische benadering terwijl hun partner vanuit zijn gevoel reageert. Mensen met ASS maken hiervoor dan als houvast als-dan regels of een script, dus analyseren dan de voor hun bekende signalen bij van hun partner.

Door een analyse proberen de partner zijn gevoel in te schatten is echter wel beperkt daar de specifieke context  niet mee te wegen is.

Van belang voor mensen met ASS kan het  daarom dan ook zijn om hun idee over de gevoelens van de partner dan te checken zodat er op een goede manier op gereageerd kan worden.

De mate waarin mensen met ASS gebruik maken van  mimiek en lichaamstaal verschilt

Sommige mensen zijn erg visueel ingesteld  en gebruiken veel lichaamstaal en gebaren terwijl bij anderen niet af te lezen is wat ze denken of voelen. Bij gebruik van lichaamstaal in het contact met een partner met ASS is het van belang om te checken of de ander je gebaren ziet en begrepen heeft, dit om onbegrip en conflicten te vermijden.

Hoewel mensen met ASS duidelijke signalen tot op zekere hoogte kunnen begrijpen is het omgaan met nuances voor hun wel lastig.

Zo maar invoegen in een groep en mee praten kan niet altijd gewenst zijn door de anderen.

Om moeilijke situaties te voorkomen kan het veelal helpen om dan eerst even te vragen of de anderen het goed vinden als je erbij komt. Belangrijk is dan ook dat de anderen daar zelf ook duidelijk in zijn.

Omdat er veelal geen directe link is tussen gevoelens en gezichtsuitdrukking bij mensen met ASS kan men over komen voor anderen als gevoelloos en hard wat echter niet het geval is.  Het kan helpen als de partner met ASS daar dan wel iets over zegt zodat dit duidelijk is voor de ander .

Ook kan het voor de partner met ASS verwarrend zijn als de verbale en non-verbale  informatie van de ander niet in overeenstemming zijn,  zoals het met een vage glimlach een aangrijpende mededeling doen. De situatie wordt dan door mensen met ASS niet begrepen. Duidelijkheid hierin vragen kan wel helpen.

Geplaatst in Algemeen, Autisme, Relatieproblemen

Thema bijeenkomsten voor mensen met een partner met het Autisme Spectrum Stoornis (ASS).

Waar gaan we het met elkaar in deze bijeenkomsten over hebben en in hoeverre kunnen we met elkaar komen tot uitwisseling van dat wat je in de relatie ervaart, tegenkomt en mist. Hoe kan je eventueel samen met je partner komen tot een voor jou beter contact. Wat zou je partner hierin kunnen bijdrage hoever strekken haar/zijn mogelijkheden. Dit zal voor een iedere relatie verschillend zijn daar niet een ieder met het ASS gelijk is.

Een belangrijke beperking welke mensen met ASS tegen komen is het gebied van de sociaal- emotionele wederkerigheid.
De sociale gesprekken : Mensen met ASS kunnen goed een inhoudelijk gesprek aangaan echter op het niveau van sociale gesprekken, dus het praten over “koetjes en Kafjes”zal echter veel moeilijker voor hun zijn. Ondanks dat de behoefte aanwezig kan zijn ontbreekt veelal de vaardigheid. Dat kan betekenen dat je partner in gezelschappen vrijwel niet zijn of haar mond open doet ofwel doorschieten.
Bijvoorbeeld:
mensen praten vaak over het weer wat ik niet begrijp want je ziet toch zelf wel wat voor een weer het is.
Mensen praten gewoon over iets en dan is er een gesprek, kan ik niet.
Als ik mijn verhaal niet volledig heb kunnen vertellen of ik wordt niet begrepen dan is dit voor mij geen niet zinvol want er moet informatie gegeven worden en ook begrepen worden.
Vaak weet ik ook niet wat ik moet vragen. Dit lukt mij gewoon niet en ben dan ook verbaast dat een ander dit wel kan.

In hoeverre komen deze uitspreken bekend bij jullie als partner over en wat kan je partner hierin voor zichzelf veranderen en hoe zou je hem of haar hierin kunnen steunen.
Helpt duidelijk zijn in je vraagstelling naar je partner met ASS. Het aanvoelen van de ander is veelal lastig voor de partner met ASS. In hoeverre kan je partner daar zelf anders mee om leren gaan. Wat zijn de mogelijkheden hierin voor je partner.
In hoeverre heeft je partner geleerd de taal niet al te letterlijk te nemen. Wat kom je daarin tegen in de relatie en hoe gaan jullie daar mee om.
Is het voor jouw partner moeilijk om tactvol te reageren in bepaalde situaties. Hoe wordt daar mee om gegaan.
In hoeverre is jouw partner gericht op detail en inhoud Gaat hij of zij meer analytisch te werk in het contact en in hoeverre kan het sociale element aan bod komen.
Kan je partner bij het delen van interesses op een gegeven moment, als hij of zij teveel uitwijd over het onderwerp de desinteresse bemerken bij de ander. Welke afspraken hebben jullie beide daarover kunnen maken.
Hoe worden emoties door je partner ervaren wat zorgt er bij hem of haar voor een ervaring op dit gebied en hoe wordt er dan gereageerd.
Is je partner in staat om aan te voelen hoe jij je voelt . Gaat hij of zij alleen uit van zijn eigen perspectief of is er een mogelijkheid aanwezig om zich te verplaatsen in jouw perspectief of die van anderen. Hoe gaan jullie hier mee om en hoe is het voor je om dit niet ervaren van medeleven tegen te komen in je relatie. Helpt het als je duidelijk bent tegen je partner wat je op dat moment van haar of hem verlangt.
Neemt je partner zelf initiatief om met mensen af te spreken. Hoe gaan jullie daar mee om en wat betekend dit voor je partner als we kijken naar de eenzaamheid die dit kan opleveren.
In de loop van de sessies kunnen andere belangrijke onderwerpen zoals:
De non-verbale communicatie zoals oogcontact, gezichtuitdrukkingen lichaamstaal;
Sociaal gedrag in sociale relaties zoals aanpassen aan de situatie, doen als alsof, intieme relaties en het ervaren van contact;
ter sprake gebracht worden.
Belangrijk in deze sessies is jullie inbreng als ervaringsdeskundigen waardoor waarbij van elkaar vernomen kan worden hoe met bovenstaande gedragingen van je partner om gegaan kan worden op een zodanige wijze dat de relatie weer voldoende inhoud kan krijgen.
Louis de Wit

Geplaatst in Algemeen, Autisme, Relatieproblemen

Online groepssessies voor partners van mensen met A.S.S. (autisme)

Online thema groepssessies voor partners van mensen met A.S.S. (autisme) met A.S.S.

Vanuit de partner met A.S.S. bekeken:
Het huwelijk met mij eigenlijk heel eenvoudig Mijn partner hoeft zich maar aan een paar regels te houden en alles verloopt prima.
Namelijk, geen onverwachte dingen doen, mij gewoon mijn gang laten gaan, geen romantiek en sociale activiteiten van mij verwachten, zorgen dat mijn dagelijkse behoeften goed geregeld zijn en je hebt geen kind aan mij.

Voor een heleboel partners betekend het vaak wel “een kind erbij” Daarbij komt dat deze partners over het algemeen wel een ander verwachtingspatroon hebben ten aanzien van hun partners met A.S.S. Deze partners kunnen al vanaf het moment dat de relatie start het gevoel hebben
te moeten inleveren.

Zij leveren de ondersteuning die hun partner met A.S.S. nodig heeft om overeind te blijven.
Zij missen saamhorigheid en voelen zich vaak eenzaam want in het dagelijkse samenleven wordt door hun het delen van vreugde en verdriet zo gemist.
Dit maakt onmachtig en moedeloos waardoor de mogelijkheid bestaat dat op de duur een depressie kan ontwikkelen.

Daarbij bemerken deze partners dat hun partner met A.S.S.
– helemaal opgaat in eigen interesses en hobby’s;
– niet tactvol is, niet weet wanneer iets beter wel of niet gezegd kan worden;
– geen spontaan gedrag vertoont;
– bepaalt met wie en wanneer er contact is zonder rekening te houden met de ander.
– altijd de partner de sociale contacten en activiteiten laat regelen en in het beste geval dan zelf alleen maar er achteraan loopt.
-sociaal en probleemoplossend denken mist, met name bij de dagelijkse situaties en het omgaan met de kinderen.

Is dit herkenbaar:
Je uit je vreugde of enthousiasme op den duur niet meer, als je toch nauwelijks een reactie krijgt of dat het in het gunstigste geval blijft bij “oh” of “wel aardig maar ook een onbegrijpelijke boze reactie kan opleveren

Ik draaide het gezin, hij droeg geen verantwoording, vroeg bevestiging van zijn
daden, deed wat hem opgedragen werd, liep weg voor problemen en kwam
terug als ik ze had opgelost. Hij was mijn oudste kind. In al die jaren dat we
getrouwd zijn, is hij geen moment mijnpartner en maatje’ geweest.

Mijn partner kan onze relatieproblemen op een zo logische wijze aan anderen
uitleggen dat het lijkt dat alles door mij word veroorzaakt. Dit verhoogt bij mij nog
nog meer de stress welke bij mij in deze relatie is ontstaan.

Online Hulpverlening start nu online groepssessies voor partners van
volwassenen met (sterk vermoeden van) autisme (A.S.S.).Dit zijn open groepssessies waarvan de groepssamenstelling kan veranderen door vertrek en komst van de deelnemers.
Verdere uitleg over deze groepssessies, het doel en werkwijze verschijnt binnenkort. Deze groepssessies zullen, bij voldoende aanmeldingen in maart aanstaande starten.

Louis de Wit maatschappelijk werker met V.O. en psychotherapeut.

Geplaatst in Algemeen, Relatieproblemen

Hoe kom ik van mijn irritaties af?

Heb jij dat nu ook, dat je je continu ergert aan wat anderen zeggen, doen en juist niet doen?

Merk je dan ook dat die irritatie je eigenlijk geen meter vooruit helpt maar eerder in een soort van somberte onderdompelt?

 

Dan heb ik hier een tip voor je: begin bij jezelf.

Ik weet wat je nu denkt: daar heb ik geen mallemoer aan.

Maar denk dan even aan de tegeltjeswijsheid “als je met 1 vinger naar de ander wijst, wijzen er minimaal 3 naar jezelf”.

En zo is het.

 

Laat me uitleggen.

We leren in onze eerste 8 jaar van onze ouders hoe het leven in elkaar steekt.

Toen hadden we weinig weerwoord, we slikten alle boodschappen (geboden, verboden, normen en waarden) in alsof het om zoete koek ging.

Dit deden we om close met onze ouders te blijven – want stel dat ze ons zouden afwijzen of verlaten?

Daarom zijn deze boodschappen nu bij ieder van ons onbewust ingesleten als onze individuele subjectieve waarheid.

Wanneer iemand vervolgens in het hier en nu iets zegt, doet of nalaat dat in strijd is met die onbewust ingesleten waarheid, dan voelen we pijn – pijn dat de ander tegen iets ouds en dieps in ons aantrapt.

Dat is een rotgevoel.

Terwijl wat die ander zegt, doet of juist niet doet naar objectieve maatstaven heel logisch kan zijn!

Als we dan niet beseffen dat onze ergernis voorkomt uit oude, diepe kindpijn, dan uiten we onze irritatie aan deze ander.

En die reageert misschien ook niet rationeel maar wordt – net als wij – in zijn kindpijn geraakt.

Gevolg: ruzie die tot niets dan somberte lijdt.

 

Dus: als je je ergert aan een ander, tel dan tot 10 en vraag je in die tijd af of de ander misschien iets best wel logisch zegt, doet of nalaat.

 

Zo ja, besef dan dat je in je kindpijn bent geraakt en dat er 3 vingers naar jezelf wijzen.

Het enige verstandige dat je dan te doen staat is overgaan tot de orde van de dag.

Want je hebt geen zin in een nutteloze ruzie die tot niets leidt behalve tot somberte.

 

En trouwens: zo nee, geef hem of haar van katoen, want dat lucht op!

 

Wil je meer weten?

Ga dan naar www.lievergelukdangelijk.com.

 

Ole van der Straaten

Geplaatst in Communiceren